grūmus (grummus), ī, m. (zu nhd. Krume), der Erdhaufen, Hügel, Acc. tr. fr., Col. u.a.: grumus excellens naturā, Auct. b. Hisp.: grumi e terra, tumuli grumorum, Vitr ...
grūmulus , ī, m. (Demin. v. grumus), der kleine Erdhaufen, der kleine Hügel, Plin. 19, 112. Apul. met. 6, 10.
multigrūmis , e (multus u. grumus), sehr aufgehäuft, übtr., fluctus, sehr angeschwollen, Laev. fr. 15 M. (b. Gell. 19, 7, 15).