1. incolātus , ūs, m. (incolo) = παροικία, das Wohnen an einem Orte, bes. als Insasse (Fremder), ICt., Eccl. u. Inscr. (s. Oehler Tert. apol. 22). – übtr., aëris, Tert ...
2. incōlātus , a, um (in u. 1. cōlo), nicht durchgeseiht, Plin. Val. 2, 30.
prōlongo , āvī, ātum, āre (pro u. longus), ... ... Vulg. deuter. 6, 2: iniquitatem suam, Vulg. psalm. 128, 3: incolatus meus prolongatus est, Vulg. in psalm. 119, 5.