integrē , Adv. (integer), unversehrt, I) ... ... unbefangen, unpartei isch, incorrupte atque integre iudicare, Cic.: sordes atque avaritiam alcis mutare, Tac. – b ... ... unbescholten, uneigennützig, in privatorum periculis caste integreque versari, Cic.: ubi integre sancteque egit, Tac.: Africam integerrime administrare, ...
castē , Adv. m. Compar. u. Superl. ... ... I) im allg.: c. agere aetatem suam, Plaut.: caste et integre vivere, Cic.: c. se agere, sich anständig benehmen, Aurel. imp ...
sartē , Adv. (sartus v. sarcio) = integre, Paul. ex Fest. 323, 3. – dass. sarctē , Libr. augur. b. Charis. 220, 29.
impropriē , Adv. (improprius), uneigentlich, haud impr. appellari ... ... quasi impr. et inscite dictus, Gell. 7 (6), 6, 2: parum integre atque impr. loqui, Gell. 17, 1, 1: ›candenti‹ dicere pervulgate ...
incorruptē , Adv. (incorruptus), unbefangen, ipsā naturā incorrupte atque integre (vorurteilsfrei) iudicante, Cic. de fin. 1, 30: et haud scio an incorruptius (ii iudices iudicabunt) quam nos, Cic. Marc. 29: scite atque inc. locutus est, ...
integriter , Adv. (integer) = integre, verworfen von Charis. 202, 19.
cupidē , Adv. m. Compar. u. Superl. ( ... ... . 16, 9, 3). – b) leidenschaftlich = parteiisch (Ggstz. integre), c. condemnare alqm, Suet.: ob aliquod emolumentum cupidius aliquid dicere, Cic.: ...