irrīsor , ōris, m. (irrideo), der Verhöhner, Spötter, Prop. 1, 9, 1: irrisor potius quam blandus, Aur. Vict. epit. 41, 16: m. obj. Genet., isti irrisores huius orationis et sententiae, ...
irrīsōrius , a, um (irrisor), höhnisch, ironisch, Augustin. de don. persev. 2. Cassian. coll. 16, 18. Mart. Cap. 8. § 809: irrisoria vestis, das Spottkleid, Leo serm. 59, 3.