lātrātor , ōris, m. (latro, āre), I) der Beller, poet. = Hund, Mart.: dah. latrator Anubis (s. Anūbis), Verg. u. Ov. – II) ...
lātrātōrius , a, um (latrator), belfernd, zankend, linguae, Isid. orig. 19, 23, 6.
Anūbis , is u. bidis, Akk. bim u. ... ... dargestellt als Mann mit einem Hundekopfe od. bloß als Hundekopf auf einer Herme, latrator A., Verg. Aen. 8, 698. Ov. met. 6, 690. ...