dūmālis , e (dumus), strauchartig = struppig, setae, Mart. Cap. 4. § 329.
διδυμάων , ονος , Zwillingsbruder ; Homer viermal : Iliad . 6, 26 ἡ δ' ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε , die νύμφη νηὶς Ἀβαρβαρέη vom Bukolion; 5, 548 ἐκ δὲ Διοκλῆος διδυμάονε παῖδε γενέσϑην ; 16, 672. 682 ὕπνῳ καὶ ϑανάτῳ διδυμάοσιν . Vgl. δίδυμος .
διδυμᾱ-τόκος , dor. = διδυμοτόκος , Theocr . 1, 25; Philp . 7 (VI, 99); αἶγες , Ep. ad . 73) ( App . 232); auch Longin . 2, 34.
... Idūmē , ēs, f. u. Idūmaea , ae, f. (Ἰδου ... ... : Form -maea, Plin. 5, 68. – Dav. Idūmaeus , a, um (Ἰδουμαιος), idumäisch, poet. = palästinisch, palmae, Verg.: triumphi, ...
ΔΥΏ , einhüllen , versenken, vgl. induere, Curtius Grundz. ... ... aor . ἔδῡσα , perf . δέδῡκα , perf. pass . δέδῠμαι , aor. pass . ἐδΰϑην ; fast nur in composs .; häufig ...
Virdomārus u. Virdumārus , ī, m., s. Viridomārus.
Viridomārus u. synkop. Virdomārus ( auch Virdumārus geschr.), ī, m., ein gallischer Männername, unter dem bekannt ein Anführer der Äduer, Caes. b.G. 7, 38 sqq. (Viridom.), u. ein Anführer der Insubrer, den der ...
ἀργυρό-παστος , silbergestickt, ἐνδύματα , s. Koen ad Greg. Cor. p. 454, der es auch Polyaen . 4, 16, 1, wo ὅπλα ἀργυρό-παρτα steht, emendiren will, mit ...
ναυσι-κλειτός , schiffberühmt, durch Schiffe, Seefahrten berühmt, Δύμας , Od . 6, 22. Ein bes. fem . ναυσικλείτη H. h. Apoll . 31, richtiger νατσικλειτή betont 219.
... λέγονται . Vgl. s. v . Διδυμάων u. s. Lehrs Aristarch. p. 179. Odyss . ... ... . διδύμοισι : διπλαῖς, ἢ συμφυέσι περόναις. – Folgende: χερὶ διδύμᾳ Pind. p. 2, 9, u. öfter; ... ... γεννησάμενος Plat Critia . 113 e; auch δίδυμα , Arist. H. A . 7, 4. ...
gehen , I) im allg.: 1) von leb. Wesen: ... ... ingrediendum invalidum esse (zu schwach sein zum Gehen, v. Kranken etc.); usum pedumamisisse (den Gebrauch der Füße verloren, das Gehen verlernt haben, nicht mehr gehen ...
hīrtus , a, um (vgl. hīrsūtus), struppig, borstig ... ... apris, parvae villosis, ut ursis, Plin. – β) v. Menschen, dumalibus hirta setis (femina), Mart. Cap. 4. § 329. – II) ...
in-cipio , cēpī, ceptum, ere (in u. capio), ... ... Cic.: die incipiente (Ggstz. die iam in vesperum declinante), Colum.: mox Idumaea incipit, Plin. – m. Abl. womit? wo? frigoribus ...
ἈΠΌ , ab , ab , drückt im Allgemeinen die Entfernung ... ... ep . 7, 4; ἀπὸ γλυκερῶ μέλιτος Theocr . 15, 117; ἔνδυμα εἶχεν ἀπὸ τριχῶν καμήλου Matth . 3, 4; ähnl. ὀπώρα ἀπ ...
πάτος , ὁ , 1) der betretene Weg, Pfad, Fußsteig, Il . 20, 137. – 2) das Treten, der Tritt, πάτος ... ... . ἀφόδευμα , Ther . 933. – 4) Nach Hesych . auch ἔνδυμα τῆς Ἥρας .
Ἐρῑνύς , ύος, ἡ , oft Ἐριννύς geschrieben, plur ... ... Ant . 599, Schol . ᾶμαρτία , Wahnsinn; sogar von Menschen, διδύμαν ἑλοῠσ' 'Ερινύν Soph. El . 1069 ...
μέμονα , perf . von ΜΕΝΩ (vgl. μένος ), ... ... ϑεοῖσιν , er erstrebt den Göttern Gleiches, 21, 315; vgl. Eur . δίδυμα μέμονε φρήν , I. T . 656, u. Aesch . τί ...
Buchempfehlung
Im Dreißigjährigen Krieg bejubeln die deutschen Protestanten den Schwedenkönig Gustav Adolf. Leubelfing schwärmt geradezu für ihn und schafft es endlich, als Page in seine persönlichen Dienste zu treten. Was niemand ahnt: sie ist ein Mädchen.
42 Seiten, 3.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro