dubietās , ātis, f. (dubius), der Zweifel, das Bedenken, dub. arbitrantis, Claud. Mam. de stat. anim. 1, 11: sine dubietate, Eutr. 6, 19. Amm. 22, 14, 4: dubietatem augere, Amm ...
verarbeiten , effingere (zu einem Gebilde formen, auch schriftlich in einem Aufsatz, z.B. mire a se, quae legerunt, effingi arbitrantur). – concoquere (verdauen, auch bildl., Gelesenes, Gehörtes). – conficere ...
plausibilis , e (plaudo), Beifall verdienend, auf Beifall berechnet, einleuchtend, Cic. u.a.: Compar., quae plausibiliora arbitrantur, Ambros. de off. 1, 44, 218.
cor , cordis, n. (griech. καρδία, κηρ gotisch ... ... idque eo mihi magis est cordi, quod etc., Cic.: quod vivis cordi fuisse arbitrantur, Caes.: evenit facile quod dis cordi est, Liv. – u. mit ...
quam , Adv. (Akkusativform von qui, analog mit tam ... ... ars, quam benevolentia perturbat, mehr als, Curt.: cedere loco consilii quam formidinis arbitrantur, mehr als der F., Tac. – in der Korrel. mit ...
specto , āvī, ātum, āre (Frequent. v. specio), ... ... in ignibus aurum, Ov. – im Bilde, hunc igni spectatum arbitrantur, die Feuerprobe bestanden, Cic. – 3) übtr., v. Örtl. ...
sub-sum , fuī, esse, unten sein, eig.: ... ... ulla spes salutis nostrae subesset, Cic.: tamquam spes subesset, Liv.: nemine subesse dolum arbitrante, Iustin.: si his vitiis ratio non subesset, Cic.: si nulla subsit similitudo ...
rūrsus u. rūrsum (altlat. rūsus, rūsum, ... ... . Heräus Tac. hist. 1, 1), rursus repudiaret, Cic.: rursus quidam arbitrantur, Quint. – B) zur Bezeichnung der Rückkehr zu einer früheren Tätigkeit oder ...
aussein , I) übh.: finitum esse. finem habere (beend ... ... : sie glauben, daß mituns zugleich alles aus sei, nobiscum simul moritura omnia arbitrantur. – II) insbes., von Pers., a) absol. = ausgegangen sein: ...
quaestus , ūs, m. (quaero), I) das Suchen ... ... .: hunc (deum Mercurium) ad quaestus pecuniae (Gelderwerb) mercaturasque habere vim maximam arbitrantur, Caes. b. G. 6, 17, 1: emendi aut vendendi quaestu ...
... , Cic. – m. Infin., cedere loco consilii quam formidinis arbitrantur, Tac. – m. Acc. u. Infin., quem mi ... ... arbitretur, Ulp. dig. 4, 8, 27. § 4: sumptus funeris arbitrantur (werden abgeschätzt) pro facultatibus vel dignitate, ...
Publikum , homines (die Menschen übh.). – populus (das ... ... od. omnium opinio: nach dem Urteil des P., id quod homines arbitrantur. – sein P. haben, suum populum habere: kein P. haben ...
schätzen , I) eig.: taxare (den Wert einer Sache bestimmen ... ... aequam alcis rei aestimationem facere: die Germanen werden auf 40000 Mann geschätzt, Germanos arbitrantur ad XL milia: deine geschätzten (taxierten) Grundstücke. aestimationes tuae. – ...
mercātūra , ae, f. (mercor), der Kaufhandel, ... ... per homines suos, Capit.: hunc (Mercurium) ad quaestus pecuniae mercaturasque habere vim maximam arbitrantur, Caes.: übtr., non erit ista amicitia, sed mercatura quaedam utilitatum suarum ...
1. coniūnctus , a, um, PAdi. m. Compar. ... ... populo Romano non solum perpetuā societate atque amicitiā, verum etiam cognatione se coniunctos esse arbitrantur, Cic.: qui est cum illo maximis vinculis et propinquitatis et affinitatis coniunctus, ...
religiōsus , a, um (religio), I) gewissenhaft, mit gewissenhafter ... ... , Cic. – m. Dat. Gerund., inprimis religiosum id gestamen amoliendis periculis arbitrantur, halten sie für ein besonders geheimnisvolles Mittel zur Abhaltung der G., Plin ...