... senatus, iudicia (meton. = iudices) conticuissent. Cic.: conscientiā convictus repente conticuit, Cic.: non ausa ›parente‹ dicere conticuit, Ov.: paulisper alter alterius conspectu, admiratione mutuā prope attoniti, conticuere ... ... Cic.: neque ulla aetas de tuis laudibus conticescet, Cic. – donec conticuit lyra, Hor. – ...
cōn-sisto , stitī, ere, sich beistellen, d.i. ... ... mitten im Tanze stille halten, si ludius constitit aut tibicen repente conticuit, Cic. de har. resp. 23 – δ) als milit. t ...
dēbilito , āvī, ātum, āre (debilis), geschwächt-, gelähmt-, ... ... .: recitatis litteris debilitatus atque abiectus (halt- u. mutlos geworden) conscientiā repente conticuit, Cic.: satius visum esse tyrannum debilitatum ac totis prope viribus ad nocendum ademptis ...
con-ticeo , cuī, ēre (con u. taceo) I) ... ... , s. con-ticēsco. – II) tr. verschweigen, tantum nefas conticuit, Val. Flacc. 3, 302. – / Das ganze Passivum conticeor ...
austoben , mit und ohne sich , exsaevire (vom Sturme). ... ... – conticescere (zu lärmen aufhören, von Lebl., z. B. ubi tumultus conticuit). – der erste Sturm hat (sich) ausgetobt (bildl.), primus impetus ...
schweigen , tacere (schweigen, wenn man reden könnte oder sollte; ... ... sich legen, von Dingen, z.B. vacuae molae conticuerunt: u. tumultus conticuit). – obmutescere (verstummen, vorplötzlichem Schrecken, Bestürzung, Verlegenheit nicht weiter reden können ...
ob-mūtēsco , mūtuī, ere, verstummen, I) eig ... ... ) übtr., verstummen = aufhören, hoc studium nostrum conticuit subito et obmutuit, Cic.: dolor animi obmutuit, Cic.
überschreien , obstrepere alci (jmdm. entgegenlärmen und so überschreien oder ... ... fremitum fluctuum: u. tubas). – überschrien schwieg er, magnis clamoribus afflictus conticuit. – sich überschreien , vocem ultra vires urgere.