mandūcātio , ōnis, f. (mandūco, āre), das Kauen, Augustin. in Ioann. euang. tract. 27, 6.
mandūcātor , ōris, m. (mandūco, āre), der Kauer, Augustin. in Ioann. euang. tract. 27, 11.
mandūcābilis , e (mandūco, āre), eßbar, Interpr. Iren. 1, 11, 4.
commandūcātio , ōnis, f. (commanduco), das Zerkauen, Scrib. 53 u. 104.
Kauen , das, manducatio (Spät.); od. durch Umschr. mit mandere, manducare. – das K. der Worte, cum verbis suis colluctatio.
kauen , mandere; manducare. – an den Nägeln k. (bes. bei Verlegenheit), ungues rodere: die Worte k., cum verbis suis colinetari.
iēiūno , āre (ieiunus), fasten, sich der Speise enthalten, ... ... 5, 14, 3: Partiz. subst., ieiunantes, die Fastenden (Ggstz. manducantes, die Speisenden), Augustin. epist. 36, 5. – bildl., ...
2. ācer , cris, cre (verwandt mit aceo, acies, ... ... acer, Cels.: rapula, Hor.: acetum, Varr. fr. u. Cels.: manducare quae sunt acerrima, id est sinapi, allium, cepam, Cels.: umores, ...
ungo u. unguo , ūnxī, ūnctum, ere (altind ... ... – vom Salben nach dem Bade, unctus est, accubuit, Cic.: duas buccas manducavi prius quam ungi inciperem, August. bei Suet.: qui non cenat et ...
ad-ūro , ussī, ustum, ere, anbrennen, sengen, ... ... im Munde, auf der Zunge brennen, ephemerum potum adurit quasi pipere manducato, Scrib. – v. Frost u. Wind, verletzen, beschädigen ...
rūmino , āre, u. rūminor , ārī (rumen), ... ... (vgl. Augustin. in psalm. 46, 1 ut, quando audit, sit similis manducanti; cum autem audita in memoriam revocat, sit similis ruminanti), α) Form ...
commūnis , e (altlat. commoinis; vgl. moenia, munus ... ... id est non lotae, Vulg. Marc. 7, 2 u. 5: numquam manducavi commune et immundum, Vulg. act. apost. 10, 14: cum diceret nil ...