... , Hom.; Her . u. Attik. ἱδρύϑην , vgl. Lob. Phryn . 37; sich setzen lassen ... ... Plat. Prot . 322 a; ἱερὰ καὶ βωμοὺς ἐν ἰδίαις οἰκίαις ἱδρυόμενοι Legg . X, 910 ... ... u. Hell . 1130, wo ἵδρυται γυνή u. ἵδρυται φίλων der Schluß des Trimeters ...
ἰδιο-γενής , ές , von eigener, besonderer Gattung; ... ... im Ggstz von κοινογενής, φύσις , Plat. Polit . 265 e; Hermes Stob. ecl. ph. 1, 938.
ἰδιο-παθέω , eigene Leiden oder Empfindungen haben, Sp.; auch = aegre ferre , s. Lob. Phryn. p. 620.
ἰδιό-τυπος , von eigenthümlicher Gestaltung, Hermes bei Stob. ecl. phys . 1 p. 938.
ἰδιο-φεγγής , ές , mit eigenem Lichte leuchtend, Stob. ecl. phys. 1 p. 556.
ἰδιο-σύγ-κριτος , eigenthümlich zusammengesetzt, Hermes bei Stob. Ecl. phys . 1 p. 938.
... sua carus est, Sall.: unius ob iram prodimur, Verg.: ob eam iram, aus Unwillen darüber ... ... ebenso ob ea, ob quae, Sall.: u. ob id, ob id ipsum, ob hoc, ob haec, Liv., Vell. u. ...
2. Chalcis , idis u. griech. idos, Akk. idem u. (griech.) ida, f. (Χαλκί ... ... ein geräumiges Zimmer in griech. Häusern, Auson. u. Arnob. – b) poet. (s. ...
... eo. eā re. ea de re. ob eam rem. ob eam causam, und bezugsweise zu Anfang quā re, qua de re, quam ob rem, quam ob causam. – ideo. idcirco. propterea, und zu Anfang quocirca, quapropter ...
... bezieht sich ne auf ein die Absicht andeutendes Wort, wie ideo, idcirco, propter hoc u.a., an ideo aliquid scripsit, ne videretur? Cic.: idcirco capite et superciliis semper erat rasis, ne ullum pilum viri boni habere ... ... vereor, ne non scribendo te expleam, Cic.: non est periculum, ne idem facere non possit, Cic. ...
... quod u. quoniam), häufig in Wechselbeziehung auf die Partikeln ideo, idcirco, propterea etc. im Hauptsatze, partim ideo fortes in decernendo non ... ... Cic.: quia mutari natura non potest, idcirco verae amicitiae sempiternae sunt, Cic.: diligi iucundum est propterea, ...
... Zweck , consilium ob. umschr. id quod volo od. cupio (was man ... ... . expeto. id quod conor. id quod intendo od. id quo intendo (das, ... ... es tut nichts zu unserm Z., ob ... oder nicht, ad id quod agimus nihil interest, utrum ...
ob-sum , fuī, esse, entgegen-, hinderlich sein, ... ... modo igitur nihil prodest, sed obest etiam Clodii mors Miloni, Cic.: subicimus id, quod aut nobis adiumento ... ... 9, 13, 4. – γ) absol.: et omnino non modo id, quod obest, sed etiam id, quod neque obest neque adiuvat, satius est praeterire, Cornif. ...
... Sache hin: ante eum, eam, id (vorn vor dem). – ob eum, eam, id (gegen., vor das hin). – Gew. ... ... prae (nach vorn, vornhin) od. ob (entgegen, vorhin), mit den Verben zusammengesetzt, ausgedrückt, ...
... mag, mihi, tibi etc. od. absol., poterit id, quod libet, et ei libebit, quod non licet, Cic.: quae ... ... .: ubicumque libitum fuerit animo meo, Plaut. – si libet, Cic.: cur id ausus facere? B. lubuit, Plaut.: ut libet, ...
... die Zürnende, Schreckende, Beiname der Hekate, identifiziert a) mit Proserpina, Prop. 2, 2, 12. Arnob. 5, 20 u. 35: Akk. Brīmō, Stat. silv. 2, 3, 38. – b) mit Ceres (Demeter), Arnob. 5, 20.
nōn-ne , I) nicht? in der direkten Frage ... ... nicht? od. nicht wahr? Cic. – II) ob nicht, in der indirekten Frage, quaero, nonne id effecerit, Cic.
Nēith , f. indecl. (Νηΐθ), eine ägyptische Gottheit, identisch mit der röm. Minerva, Arnob. 4, 16.
offōco , āvī, āre (ob u. faux), erwürgen, ersticken, Sen. de brev. ... ... (nach meiner Vermutung). Flor. 2, 11, 6. Tert. de idol. 24. Augustin. de mor. Manich. 2, 9, 17 u ...
... – Auch drücken es die Lateiner durch ad ..., ob ..., re ... mit dem Verbum zusammengesetzt aus, z. B ... ... at contra (aber, dagegen aber). – Zuw. durch idem, eadem, idem (wenn ein zweites Attribut von verschiedener od. widersprechender ...
Buchempfehlung
Diese Ausgabe gibt das lyrische Werk der Autorin wieder, die 1868 auf Vermittlung ihres guten Freundes Ferdinand v. Saar ihren ersten Gedichtband »Lieder einer Verlorenen« bei Hoffmann & Campe unterbringen konnte. Über den letzten der vier Bände, »Aus der Tiefe« schrieb Theodor Storm: »Es ist ein sehr ernstes, auch oft bittres Buch; aber es ist kein faselicher Weltschmerz, man fühlt, es steht ein Lebendiges dahinter.«
142 Seiten, 8.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Michael Holzinger hat für den zweiten Band sieben weitere Meistererzählungen ausgewählt.
432 Seiten, 19.80 Euro