Eroberer , expugnator (z.B. urbis). – qui magnas terras expugnavit (absol. = der große Eroberungen gemacht hat).
āla , ae, f. (v. ago, also = ... ... ferme equites, excedere acie iubet, Liv.: peditatu, equitibus atque alis cum hostium legionibus pugnavit, Liv. Vgl. Ruhnk. Suet. Aug. 38. Heine Cic. ...
suus , a, um, Pron. poss. (v. altlat. ... ... alqm suum, zum Freunde, günstig, gewogen, Nep.: primo variā fortunā, mox pugnavit suā, Vell.: suo loco pugnam facere, auf dem ihm günstigen Gelände, ...
dēmum (altl. dēmus), Adv. (Superl. v. ... ... es mag nun ein Zeitnomen od. ein Partizip hinzutreten, erst, decimo d. pugnavimus anno, erst im usw., Ov.; vgl. Ter. adelph. 938 ...
pūgno , āvī, ātum, āre (pugna), kämpfen, fechten, ... ... Plaut.: illa pugna, quae cum rege commissa est et summā contentione pugnata, Cic.): pugnavit proelia, Hor.: proelium male pugnatum, Sall.: bella pugnata, durchgefochtene, Verg ...
dē-fendo , fendī, fēnsum, ere (de und *fendo, ... ... , Liv.: Nysaeos diligentissime tueri ac defendere, Cic.: acta illa Caesaris, quae neque oppugnavi antea neque defendi, Cic.: def. optimatium partes, Suet.: eius (provinciae) ...
ex-pūgno , āvī, ātum, āre, I) im Kampfe ... ... fortem frustra tentare, Treb. Poll. – v. lebl. Subjj., fames obsessos expugnavit, zwang zur Übergabe, Liv.: tempestas expugnat reliquias navis, erobert sich, ...
dictāta , ōrum, n. (dicto), a) vom Lehrer den ... ... , 3. Tert. ad. mart. 1: Thraex, qui et ipse ad dictata pugnavit, ein schulmäßig gebildeter, Petron. 45, 12. – beim Tranchieren, ...
allēgātio (adlēgātio), ōnis, f. (allegare), I) die ... ... . 1, 136. – u. im Wortspiel: quibus allegationibus illam sibi legationem expugnavit, Cic. II. Verr. 1, 44. – II) übtr.: 1 ...