quīnquāgēnārius , a, um (quinquageni), aus fünfzig bestehend, ... ... , die Zahl fünfzig, Augustin.: quinquagenariae longioresque materiae, fünfzig Fuß lange Baumstämme, Amm. – II) subst., quīnquāgēnāriī, iōrum, m., milit. Anführer von 50 Mann ...
... im Plur. gebräuchlich sind, z.B. quinquagenae litterae, fünfzig Briefe). – s. Jahre alt, s. ... ... – quinquagesimum annum agens (im fünfzigsten Jahre stehend, von Pers.). – quinquagenarius. quinquaginta annos natus (fünfzig Jahre alt, v. Pers.). – ...
quīnquāgēnī , ae, a (Genet. gew. quinquagenûm), selten ... ... u.a. – β) Sing.: quinquageno filo, Plin.: fertilis centenā quinquagenā fruge campus, ein Feld, das 150 fältige Frucht trägt, Plin. – ...
1. capio , cēpī, captum, ere (vgl. κάπτω, ... ... si etc., Cato: vix auctione totā quinquagensiens, Plaut.: vectigal ex agro, Liv.: quinquagena talenta vectigalis ex castro, Nep.: ex eis praediis talenta argenti bina, Ter.: ...
brūma , ae. f. (v. brevis st. *brevima [sc. dies ]); vgl. Varr. LL. 6 ... ... brumam, Hor. – B) meton. = das Jahr, per quinquagenas brumas, Manil.: ante brumas triginta, Mart.
1. cēnseo , suī, sum, ēre ( oskisch censaum = ... ... absens censeare, Cic.: censeri omnes homines iussit, Oros.: censebantur eius aetatis lustris ducena quinquagena milia capitum, Liv.: qui minore summā aeris censebantur, Gell.: aliena censendo sua ...
prō-mitto , mīsī, missum, ere, vorwärts-, vor-, hervorgehen ... ... , Ov.: dum septem donat sestertia, mutua septem promittit, Hor.: pr. omnibus quinquagena sestertia, Suet. – v. lebl. Subj., ut alimenta sanis corporibus ...
vectīgal , ālis, Abl. ālī, n. (st. ... ... ex meo tenui vectigali, Cic.: ego vectigalia magna divitiasque habeo, Hor.: capere vectigalis quinquagena talenta e castro, Nep.: vectigalis sui causā, seines Nutzens od. Verdienstes ...
Jubelfest , I) großes Freudenfest: *festi dies laetissimi. – II) Fest, mit dem ein Zeitraum von 50 oder 100 Jahren gefeiert wird (vgl. ... ... , n. pl (v. 100 Jahren). – I. eines Amtes, *quinquagenarius muneris decursus.