Trident , Tridentum.
irrīdenter , Adv. (irridens v. irrideo), höhnisch, spöttisch, Laber ... ... 148, 4 u. 232, 2; serm. 227 extr. – Compar. irridentius, Fronto de eloqu. 1. p. 142, 13 N.
tridentifer , ferī, m. (tridens u. fero), der Dreizackträger, Beiwort des Neptun, Ov. met. 8, 596.
tridentiger , gerī, m. (tridens u. gero), den Dreizack führend, Beiwort des Neptun, Ov. met. 11, 202.
tridentipotēns , entis (tridens u. potens), mächtig-, herrschend mit dem Dreizack, Beiwort des Neptun, Sil. 15, 159.
ar-rīdeo (ad-rideo), rīsī, rīsum, ēre, dazu ... ... α) mit Dat. pers., morbus est, non hilaritas, semper arridere ridentibus, Sen.: ut ridentibus arrident, ita flentibus adsunt humani vultus, Hor. – β) absol.: riserit, ...
2. sībilus , ī, m. (Plur. sibili u. ... ... sweglōn, die Flöte), das Zischen, Säuseln, Sausen, Pfeifen, sibila stridentis teli, Sil.: calamorum, Lucr.: austri, Verg.: aurae tenuis (Nom.), ...
tridēns , entis (tres u. dens), drei Zähne-, ... ... Val. Flacc. 1, 688: fuscinula, Vulg. 1. regg. 2, 13: tridenti armatus ferro, Arnob. 3, 31. – II) subst., tridēns, entis, ...
Gezisch , sibila, ōrum, n. – Gezischel , susurrus. – es läßt sich ein G. hören, strident susurri.
cachinnus , ī, m. = καγχασμός, die helle, ... ... , tum ioca, tum sermo, tum dulces esse cachinni consuerant, Lucr.: cachinnos irridentium commovere, Cic.: cachinnum tollere, Cic., od. edere, Suet.: laetissimum ...
Karikatur , abstr., depravata imitatio – konkr., *imago depravata; ... ... Gemälde). – eine K. auf jmd. machen, imaginem alcis lasciviā iocorum proponere ridentium circulis. – karikieren , depravare (verzerren). – in peius pingere ...
excubātor = excubitor, Vigil. Trident. epist. 2, 3.
Hohngelächter , cachinni irridentium. – ich erhede ein H., irridens cachinno.
circumstrīdēns , entis (circum u. strideo od. strido), umherschwirrend, circumstridentes larvae, Amm. 14, 11, 17.
... ingemuisse, Cic.: multitudo audiens gaudet dolet, ridet plorat, Cic.: ut ridentibus arrident, ita flentibus adsunt humani vultus, Hor.: hic iudices ridere, Cic ... ... carm. 2, 6, 14: tibi carmina rident, Calp. 4, 51. – 2) über etw. ...
... , Tac. Germ. 1, 4. Weiterhin 7) A. Tridentinae, die Gebirge Südtirols, wo die Athesis entspringt, Plin. 3, 121: auch Tridentina (Alpium) iuga gen., Flor. 3, 3, 11. ...
Zug , I) die Handlung oder der Zustand des Ziehens: A) ... ... er hat einen Z. des Lachens im Gesichte, eo est habitu oris, ut ridentis speciem praebeat. – c) Eigentümlichkeit u. eigentümliche Äußerung der Denkart; z. ...
veto (altlat. voto), vetuī (votuī), vetitum (votitum), ... ... (ova) incubanda vetant, Plin.: id faciendum vetat M. Antonius, Quint.: quamquam ridentem dicere verum quid vetat? Hor.: quid vetat et nosmet Lucili scripta legentes quaerere ...
facio , fēcī, factum, ere (verwandt mit dem Stamme θε ... ... et viridi fetam Mavortis in antro procubuisse lupam, Verg.: stare deum pelagi longoque ferire tridente aspera saxa facit, Ov.: v. Schriftstellern, qui nuper fecit servo currenti ...
horror , ōris, m. (horreo) = φρίξ, φρίκη, das ... ... naturae frigidus h., des Eisens mächtige Natur, sein kalter Schauder, Lucr.: serrae stridentis acerbus h., scharfes, durchschauerndes Geräusch, Lucr. – 2) der ...
Buchempfehlung
Im Alter von 13 Jahren begann Annette von Droste-Hülshoff die Arbeit an dieser zarten, sinnlichen Novelle. Mit 28 legt sie sie zur Seite und lässt die Geschichte um Krankheit, Versehrung und Sterblichkeit unvollendet.
48 Seiten, 4.80 Euro