rīdiculāris , is, m. (ridiculus), der Possenreißer, Plur. bei Isid. orig. 8, 7. no. 7.
rīdiculārius , a, um (ridiculus), lächerlich, verba, ... ... N. – subst., a) rīdiculāria, iōrum, n., Possen, Plaut. asin. 330; ... ... ; truc. 684. Cato oratt. 40. fr. 4. – b) rīdiculārius, iī, m., der Possenreißer ...
... (spaßhafte Sache). – Possen , ludi. ioci od. iocularia. ridicula (schäkerhafte Reden u. Gebärden). – nugae. ineptiae (Albernheiten, unnütze Dinge). – Possen reißen, iocularia fundere: ridicula iactitare: Possen treiben, ludere. iocari. ludos facere (Kurzweil ...
iactito , āvī, āre (Intens. v. iacto), I) öffentlich vortragen, ridicula intexta versibus, Liv. 7, 2, 11. – II) sich auf etw. viel wissen, come officium iactitans, Phaedr. 2, ...
sub-mōrōsus (summōrōsus), a, um, etwas grämlich, illa stomachosa et quasi summorosa ridicula, Cic. de or. 2, 279.
... deridiculus est, Plaut.: ii deridiculi sunt, Gell.: aliud est ita deridiculae vanitatis, Gell.: quod est deridiculum, Varro: alterum deridiculum esse se reddere ... ... Gespött dienen, ausgelacht werden, Plaut., Tac. u. Apul.: ad deridicula, zur Kurzweil, Quint.: deridiculo corporis despiciendus, Tac.
mōnstruōsus (mōnstrōsus), a, um (monstrum), I) widernatürlich, ... ... corpus, scheußlich verstümmelt, Sen.: gentium facies (Plur.), Solin.: monstruosa et ridicula quaedam simulacra, Lact.: miracula, Min. Fel.: genera morborum, Sen.: margarita ...
1. istic , aec, oc od. uc (durch enklit ... ... Verstärkt istice etc. u. in Fragen isticine etc., zB. istaece ridicularia, Plaut.: istisce ambabus, Plaut.: istācine causā, Plaut.: istucine interminata sum? ...
Scherz , iocus (der Spaß; im Plur. ioci u ... ... ioco; amoto ludo; omissis iocis; extra iocum: doch Sch. beiseite, sed ridicula missa( sc .faciamus): es war mein Sch., iocabar: Sch. ...
salsus , a, um, PAdi. (v. salo od. ... ... ) witzig, launig, schalkhaft, beißend, Cic. u.a.: inveni ridicula et salsa multa Graecorum, Cic.: de Ἡρακλειδείῳ Varronis negotia salsa, das ist ...
lachen , ridere. – risum edere (ein Lachen von sich ... ... alqm: du lachst? da ist nichts zu l., rides? non sunt haec ridicula: mit lachendem Munde, risu labris apertis: mit lachender Miene, ridens ...
lustig , hilarus. hilaris (heiter gestimmt, froh gelaunt, v. ... ... – iucundus (herzerfreuend, jovial, frohsinnig). – eine l. Geschichte, res ridicula; negotium salsum (ein pikanter Vorfall). – jmd. l. machen. alqm ...
Lachen , das, risus. – überlautes, schallendes, gellendes L., cachinnatio; cachinnus die Lache). – L. erregen, risum movere, concitare, excitare ( ... ... L., ista ad risum( sc. sunt); hoc ridiculum est od. haec ridicula sunt.
komisch , comicus (κωμικός, ... ... k. Dichter, Schauspieler, s. Komiker: das Komische, res comica; res ridicula; ridiculum od. Plur. ridicula: ein k. Ausdruck, ridiculum dictum; ridiculum. – Adv. ...
anwenden , I) einen bestimmten Gebrauch von etwas machen: uti alqā ... ... – tractare alqd (etw. in Rede u. Schrift handhaben, z. B. ridicula). – exercere alqd (ausüben, z. B. legem). – adhibere alqd ...
... lächerlich, Ter. – Plur., sententiose ridicula dicere, Cic.: ridicula aut facere aut dicere, Quint. – II) im üblen ... ... lächerlich, verlachenswert, quī ridiculus minus illo (es)? Hor.: insania, quae ridicula aliis, Cic.: poëma r., Hor. ...