Atmosphäre , aër, qui terrae est proximus, im Zsyg. bl. aër (die untere, atmosphärische Luft, das Reich der Meteore, Ggstz. aether, die ... ... durch den Genet. aëris od. caeli. – a. Luft, s. Atmosphäre.
āēr , āeris, Akk. āerem u. āera, m. (ἀήρ), die untere Luftschicht, die Atmosphäre, der Dunstkreis, die uns umgebende Luft ...
Luft , caelum (die ganze Luftmasse, aër u. ... ... – aër (die nahe an der Erde be. findliche dichtere Luftmasse, die Atmosphäre) – aether (die obere, allmählich sich verfeinernde Luftmasse, der Himmel). ...
Klima , caelum (der Himmel, meton. = ... ... dauernde Witterungszustand in einer Gegend). – aëris qualitas (die Beschaffenheit der Luft, Atmosphäre). – aër (die Luft, die Atmosphäre selbst). – natura loci (die natürliche [klimatische] Beschaffenheit eines Ortes). ...
Luftkreis , s. Atmosphäre.
Lebensluft , aura vitalis (die zum Leben gehörende Luft). – aër, qui vitalem spiritum praebet animantibus (die belebende Atmosphäre). – vitalis spiritus (der belebende Hauch, Lebenshauch in den lebenden Geschöpfen). ...
Dunstkreis , s. Atmosphäre.
2. caelum (coelum), ī, n. (zu Wurzel [ ... ... et mox tonare, Apul. – β) als untere Luftschicht, Dunstkreis, Atmosphäre, atmosphärische Luft, caelum liberum, apertum et liberum, die freie Luft, ...
Herbst , autumnus. – tempus autumni. tempus anni autumnale (die ... ... * aura autumnalis (die wehende). – aër autumnalis (die untere Luftmasse, Atmosphäre). – herbstmäßig , autumnalis. – Herbstmonat , mensis autumnalis ( ...
χάος , τό (ΧΆΩ, χαίνω ), der leere, ... ... εὐρύ Opp. Cyn . 3, 414. – b) der Luftraum, die Atmosphäre, Stesichor . – c) die Finsterniß, Qu. Sm . 2, ...
περι-έχω (s. ἔχω ), 1) umgeben ... ... oder ὁ περιέχων , sc . ἀήρ , die umgebende Luft, Himmel, Atmosphäre, Pol. 4, 21, 1; -οἱ ἐκ τοῠ περιέχοντος ...