fortūnātē , Adv. (fortunatus), gesegnet, beglückt, glücklich, quam facile et quam fortunate evenit illi, obsecro, mulieri, quam liberare volt amator, Plaut. Epid. 243: bene et f. vivere, Plaut. mil. 706: semper feliciter, absolute, f. ...
Herold , I) Gesandter im Kriege: caduceator. – II) ... ... (auch bildl. = Verkündiger, s. Cic. Arch. 24: o fortunate adulescens, qui tuae virtutis Homerum praeconem inveneris!). – praedicator. laudator ...
1. fortūnātus , a, um, PAdi. (v. fortuno), ... ... Lage, I) im allg., v. Pers., homo, Cic.: o fortunate! Komik.: res publica, Cic.: quod bonum atque fortunatum sit, Plaut.: ...
alter , tera, terum, Genet. alterīus (im Verse auch ... ... , altero (zweitnächsten), tertio die, Cic.: quadriennio post alterum consulatum, Cic.: fortunate puer, tu nunc eris alter ab illo, du bist nun der zweite ...
glücklich , felix (glücklich, sowohl Glück bringend, wie Tag, ... ... secundā fortunā. – glücklicher Weise, s. glücklicherweise. – Adv. feliciter; fortunate; beate; fauste; prospere; bene (wohl); ex sententia (nach Wunsch ...
beglücken , felicem, beatum reddere alqm. felicitatem dare alci (eine ... ... durch jmd. b. sein, felicem esse in alqo. – Adv. fortunate; beate; feliciter. – Beglückung , felicitas; salus. – durch ...