baldig , celer. citus (schnell). – maturus (zeitig). – propinquus (nahe). – imminens. instans. brevi futurus (nahe bevorstehend). – Adv., s. bald no. I.
... scopulus, Ov.: collis urbi imminet, Verg.: tumulus moenibus imminens, Liv.: carcer imminens foro (hart am Forum) aedificatur, Liv.: ... ... ) quae quinqueremi imminebat, Curt. – (rex) imminens fugientium tergis, Curt.: (Alexander) Dareo imminens, Curt.: haud ignaro imminet ... ... imbres imminentes, Hor.: gestus imminens, drohende Gebärde, Cic.: haud ignari, quanta invidiae immineret tempestas, ...
latebra , ae, f. (lateo), I) das Verstecktsein ... ... Leute, die die Toga tragen, verborgen sein (bleiben) können, Cic.: latebra imminens exitium differebat, Tac.: defectus solis latebraeque lunae, Mondfinsternis, Lucr. – ...
dringend , instans. – gravis. magni momenti (wichtig). – ... ... – maximus. summus (sehr groß). – eine dr. Gefahr, periculum instans, imminens, praesens: auf meine dr. Bitte, orante me atque obsecrante: aus ...
Einbruch , ruina (Einsturz). – irruptio (das Eindringen der Feinde). – nox appetens od. imminens (Ei. der Nacht; vgl. »Anbruch«). – beim Ei. des Winters, hieme ineunte (wenn er eben eintritt); hieme initā ( ...
apex , picis, m. (apio), die äußerste ... ... albanischen Berges), Iuven.: obelisci, Plin.: eiusque (sc. falcis) velut apex pronus imminens mucro vocatur, Col. – von dem fast kegelförmig in die Luft aufwirbelnden ...
1. ager , agrī, m. (griech. ἀγρός, gotisch ... ... agrum, feldwärts = nach der Landseite, arx Crotonis unā parte imminens mari, alterā parte vergente in agrum, Liv.: pars muri versa in agros, ...
moveo , mōvī, mōtum, ēre (vielleicht zu altindisch) mīvati, ... ... eine Umwandlung des Hergebrachten, Liv. 34, 54, 8: nullā tamen providentiā fatum imminens moveri potuit, Liv. 25, 16, 4. – / Infin. Präs. ...
ā-verto (āvorto), vertī (vortī), versum (vorsum), ere ... ... . 6, 5. – periculum victimā, Phaedr.: avertere transferreque periculum, Suet.: periculum imminens in caput suum, die (dem Herrn) drohende Gefahr auf ihr eigenes Haupt ...
īn-super , I) Adv.: A) eig.: 1) ... ... 2) von oben her, gravis ins. ictus, Lucan.: iugum ins. imminens, Liv.: specus multo ins. fimo onerare, Tac. – B) übtr., ...
drohend , minax (eig., v. Pers. u. v. ... ... (grauenhaft u. daher gefahrdrohend, z.B. res, litterae). – instans. imminens (gleichs. auf dem Nacken sitzend, z.B. Krieg, Gefahr). – ...
con-tineo , tinuī, tentum, ēre (con u. teneo), ... ... continetur, Cic.): c. Romanis (den R.) militarem disciplinam, Liv.: hostium imminens metus disciplinam veterem continebat, Flor. – im Passiv, ut ceterae naturae ...
avāritia , ae, f. (avarus), I) jede unmäßige ... ... Ggstz. abstinentia, Suet. Dom. 9, 1), ardens, Cic.: hians et imminens, Cic.: insanabilis, Sall.: caecus avaritiā, Sall. u. Liv., cupiditate ...
Anschein , species. – den A. haben, speciem habere ... ... A. etwas beurteilen, diiudicare alqd ex prima fronte. – anscheinend , imminens (augenscheinlich drohend, z. B. periculum). – Adv. ...
spectātor , ōris, m. (specto), I) der Anseher ... ... – prägn., der lästige Beobachter, Aufpasser, non spectator adnotatorque convivis imminens tuis, Plin. pan. 49, 6. – b) der Zuschauer ...