im-plācābilis , e (in u. placabilis), unversöhnlich, unerbittlich (Ggstz. exorabilis), v. Pers., absol., Liv. u.a.: immitis et impl. animus, Liv.: impl. in alqm, Cic. u. Liv., alci, Cic., ...
implācābilius , Adv. im Compar. (implacabilis), unversöhnlicher, implacabilius alci irasci, gegen jmd. unversöhnlichen Haß fassen, Tac. ann. 1, 13: graves simultates callide eoque implacabilius nutrire, Tac. hist. 3, 53.
implācābilitās , ātis, f. (implacabilis), die Unversöhnlichkeit, Amm. 14, 1, 5 u. 26, 10, 13. Cassian. coen. inst. 8, 10.
unversöhnbar, -lich , implacabilis, gegen jmd., alci od. in alqm. – inexpiabilis (nicht zu sühnend). – inexorabilis (unerbittlich, gegen jmd., in od. adversus alqm). – memor (eingedenk, z.B. deûm ira). – ...
unauslöschbar, -löschlich , inexstinctus (eig. u. bildl., z. ... ... Name). – indelebilis (unvertilgbar, bildl., z.B. Name). – inexpiabilis. implacabilis (bildl., unversöhnbar, z.B. Haß). – sempiternus (bildl., ewig ...
mōtus , ūs, m. (moveo), die Bewegung, ... ... Unruhen, populi, Cic.: servilis, Liv.: civicus, Hor.: magnus et implacabilis (nicht zu beschwichtigende), Tac.: hic tantus motus rerum, bewegte Zeit, ...
im-mītis , e (in u. mitis), ungelinde, ... ... crudelis sum, immitis, Sen. rhet.: Claudius naturā immitis, Liv.: imm. et implacabilis eius viri animus, Liv.: imm. tyrannus, v. Pluto, Verg.: ...