im-polītus , a, um (in u. ... ... qui sibi eruditi videntur, hebes atque impolitum, Cic.: Timaeus ipsā compositione verborum non impolitus, einer gewissen Glätte nicht entbehrend, Cic.: ex quibus (grammaticis) si quis erit plane impolitus, Quint. – Compar. descriptio inpolitior, Veget. mil. 2, 4. ...
roh , I) eig.: rudis (ohne alle Zubereitung, so, wie es die Natur gibt). – impolītus (ungeglättet, z.B. Stein). – incultus (nicht gehörig bearbeitet, ausgearbeitet, z.B. Acker, Vers). – infectus (noch ...
impolītē , Adv. (impolitus), schmucklos, schlicht, Cic. de or. 1, 214. Augustin. conf. 5, 6.
impolītia , ae u. (altlat.) as, f. (impolitus), das Unterlassen des Putzens, die schlechte Wartung des Pferdes von seiten des röm. Ritters, s. Gell. 4, 12, 2. Paul. ex Fest. 108 ...
ungegerbt , infectus. – crudus (roh; beide z.B. corium). – ungeglättet , impolitus. – ungegründet , s. grundlos no. II. – ungegrüßt , insalutatus. – ungegürtet , discinctus.
ungefärbt , purus. – ungefeilt , impolitus.
unaufgeklärt , a) v. Lebl.: non explicatus. – obscurus (dunkel). – b) v. Menschen: rudis (roh). – impolitus. ineruditus (ungebildet).
ungebildet , rudis (roh übh., unaufgeklärt, ununterrichtet; dah. ... ... Geiste nach). – incultis moribus (von unverfeinerten Sitten, v. Pers.) – impolitus. intonsus. horridus (ohne alle äußere Bildung, ungehobelt). – horrido ingenio ...
schmucklos , inornatus (im allg., eig. u. bildl.). – ... ... (schlicht, bildl., v. d. Rede u. v. Redner). – incultus. impolitus. exīlis (ungefeilt. mager, bildl. von der Rede u. vom Redner, ...
geschmacklos , I) eig.: nihil sapiens. – es ist etwas ... ... ungereimt, v. Pers. u. Dingen, s. »abgeschmackt« den Untersch.). – impolitus (gleichs. ungefeilt, ungehobelt). – il lepidus (ungefällig, ohne Grazie ...