inquinātus , a, um, PAdi. (inquino no. II), befleckt, schmutzig, schändlich, homo vitā omni inquinatus, Cic.: vox inqu., Val. Max.: dextra inquinatior, Catull.: an ille foedior aut inquinatior in Cn. Pompeio accusando quam in universo senatu ...
behaftet , affectus alqā re (affiziert, befallen, z. B. ... ... . verwickelt, hineingeraten, in eine Krankheit, morbo od. in morbum). – inquinatus, contaminatus alqā re (gleichs. befleckt, mit Fehlern, einer Schuld, einem ...
inquinātē , Adv. (inquinatus), unrein (in bezug auf die Wahl der Worte), loqui, Cic. Brut. 140 u. 258.
inkorrekt , vitiosus (fehlerhaft übh., s. d.). – inquinatus (unrein im Ausdruck).
lasterhaft , vitiosus (fehlerhaft, voller Untugenden). – turpis ( ... ... verb. vitiosus ac flagitiosus (z.B. vita). – vitiis contaminatus, inquinatus (mit Lastern befleckt, v. Pers.). – sehr l., vitiis, flagitiis ...
Inkorrektheit , s. Fehlerhaftigkeit. – I. des Stils, vitiosus sermo (fehlerhafter Stil); inquinatus sermo (unreiner Ausdruck).
unrein , non purus (nicht rein übh.). – immundus ... ... u. Dingen, z.B. mores). – incestus (bildl., unkeusch). – inquinatus (befleckt; dah. gemein, unedel, z.B. Rede, Vers). – ...
... Hor. – im Passiv m. ab u. Abl., neque inquinatus ab aliquo inquinamento is locus fuerit, Vitr. 8, 5 (6), ... ... et odiosā, Gell.: splendidis nominibus illuminatus est versus, sed proximus inquinatus insuavissimā litterā, Cic.: utinam (Afranius) non inquinasset argumenta ...
Blutschande , incestus; incestum. – B. begehen, incestum facere ... ... (sich mit B. beflecken): mit B. beladen, parricidio obstrictus od. inquinatus. – Blutsfreund , s. Blutsverwandte. – Blutsfreundschaft , s. Blutsverwandtschaft. ...