2. Mēlos , ī, f. (Μηλο ... ... 955;ιος), melisch, von Melos, Cic. – b) Mēlinus , a, um, melinisch, von der Insel Melos, alumen, Plin. 35, 188. Scrib. Larg. 226 ...
1. melos , n. (μέλος), ... ... , Lied, Weise, Tragic. vett., Hor. u.a.: melos omne cantilenarum suavium, Augustin. ... ... Akk. melum, Pacuv. tr. 312: Akk. Plur., acres melos, Acc. tr. 238: quosdam melos, Varro bei Non. 213, 17.
μέλος , τό , 1) das Glied des Leibes ... ... μέλος γοερόν , Trauergesang, Eur. Hec . 84; μέλος εἰς Τροίαν ἰαχήσω , Troad . 515; ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε , Ar. Ran . 873; Plat . ...
melē , Plur. von melos, w. s.
2. per-ēdo , ere, herausgeben, melos, Vet. poëta in Sidon. epist. 9, 14, 4.
2. mūsaeus , a, um (Musa), dichterisch, musikalisch, melos, Enn.: lepos, mele, Lucr.: vates, Apul.
2. Mēlīnus , a, um, s. 2. Mēlos.
Diagorās , ae, m. (Διαγόρας), I) ein Dichter u. Philosoph aus Melos (Melius), mit dem Beinamen Ἄθεος Zeitgenosse des Pindar u. Simonides, Cic. de nat. deor. 1, 2. Lact. ...
raucēsco , ere (raucus), heiser werden, ne raucescas, Plin. Val. 1, 2: Sallustianae Semproniae melos cantandi raucescit, Fulg. myth. 1. praef. p. 23 M.: quomodo raucescit vox (gallinae ovis incubiturae), Augustin. in psalm. 58. serm. ...
organicus , a, um (ὀργανικ ... ... telarum administratio, Vitr. 10, 1, 5. – 2) musikalisch, melos, Cato fr.: modus, Chalcid.: saltus Heliconis, Lucr. – subst., ...
suāvisonus , a, um (suavis u. sono), lieblich tönend, -klingend, echo, Acc. tr. 572: melos, Naev. tr. 25.
ἱμαῖος , zum Wasserschöpfen gehörig; sc . μέλος, τό , Brunnenschöpferlied, Callim. frg . bei Schol. Ar. Ran . 1297, τὸ ᾆσμα, ὃ ᾄδουσιν οἱ ἀντληταὶ ἱμαῖον ; Suid .; bei Ath . XIV, 619 b wird ἱμαῖος ᾠδὴ ...
νόμιος , auch 2 Endgn, zur Weide gehörig, den Hirten betreffend; μέλος , Hirtenlied, Ap. Rh . 1, 577; ᾠδή , Ath . XIV, 619 b; νόμιοι σκύλακες , Paul. Sil . 44 (VI, 168); – ϑεός ...
γοερός (γόος) , 1) klagend, jammernd; ... ... ἱεῖσα γοερόν Eur. Hel . 188; δάκρυα Phoen . 1567; μέλος Hec . 84; auch Sp . Prof., γοερὸν φϑέγγεσϑαι Luc. ...
σκόλιον , τό , eigtl. neutr . von σκολιός , verstehe μέλος od. ᾆσμα , ein Tischlied , ein Rundgesang, der bei Gastmählern und Gelagen von den Gästen selbst wechselnd zur Lyra gesungen ward; als Erfinder nennen die Alten den Terpandros, ...
φωνήεις , ήεσσα, ῆεν , dor. φωνάεις , w. m ... ... , tönend, redend, mit Sprache begabt; Pind. I . 3, 58; μέλος Ol . 9, 2; φωνᾶντα βέλη 2, 93; übh. ...
ἐξ-όδιος , zum Ausgange gehörig, μέλος, ὃ ἐξιόντες ᾖδον , welches der abtretende Chor sang, Poll . 4, 108; νόμοι Cratin . bei Suid .; vgl. bes. Eust. ll . 239, 20; ῥήματα ...
Buchempfehlung
Die beiden »Freiherren von Gemperlein« machen reichlich komplizierte Pläne, in den Stand der Ehe zu treten und verlieben sich schließlich beide in dieselbe Frau, die zu allem Überfluss auch noch verheiratet ist. Die 1875 erschienene Künstlernovelle »Ein Spätgeborener« ist der erste Prosatext mit dem die Autorin jedenfalls eine gewisse Öffentlichkeit erreicht.
78 Seiten, 5.80 Euro
Buchempfehlung
Zwischen 1765 und 1785 geht ein Ruck durch die deutsche Literatur. Sehr junge Autoren lehnen sich auf gegen den belehrenden Charakter der - die damalige Geisteskultur beherrschenden - Aufklärung. Mit Fantasie und Gemütskraft stürmen und drängen sie gegen die Moralvorstellungen des Feudalsystems, setzen Gefühl vor Verstand und fordern die Selbstständigkeit des Originalgenies. Für den zweiten Band hat Michael Holzinger sechs weitere bewegende Erzählungen des Sturm und Drang ausgewählt.
424 Seiten, 19.80 Euro