monita , ōrum, n. (moneo), a) die Erinnerungen, Ermahnungen, verb. monita praeceptaque, praecepta monitaqne, Cic. – b) die Andeutungen = Prophezeiungen, deorum, Cic.: Carmentis Nymphae, Verg.
abstrahieren , I) v. tr.; z. B. sie ... ... animo videre poterant: einige aus meiner Erfahrung abstrahierte Winke, usus nostri quasi quaedam monita. – II) v. intr. = absehen no. ...
... tu vatem, tu, diva, mone, Verg.: velut divinitus mente monita agens, Liv.: hoc moneas, precor, Ov.: somnio monitus, ... ... . capt. 396 u. mil. 881. – Partiz. subst., monita, ōrum, n., s. bes.
Iōnās , ae, m. (Ἴωνας), der jüdische Prophet Jonas, Prud. cath. 7, 105 u. ... ... um (Ἰωναιος), jonäisch, des Jonas, monita, Iuvenc. 2, 711.
cōnsector , ātus sum, ārī (Frequ. v. consequor), ... ... etw. forschend verfolgen, einer Sache nachgehen, nachforschen, deorum monita (v. Haruspex), Val. Max. 8, 11, 2: subtilius ista ...
entlehnen , mutuari (eig. u. bildl., z.B. lucem a sole [v. Monde]). – mutuum sumere (eig.). – sumere. assumere ( ... ... extrinsecus assumi: einige aus meiner Erfahrung entlehnte Winke, usus nostri quasi quaedam monita.
Erinnerung , I) das Insgedächtnisrufen: a) eig.: admonitio, ... ... ). – praeceptum (als Sache, mahnende Vorschrift). – Im Plur. auch monita, gew. verb., monita praeceptaque, praecepta monitaque. – jmdm. eine wohlmeinende, freundliche E. geben, ...