valdē , Adv. (synkop. aus valide, v. validus ... ... v. laudare, Cic.: valdius oblectare, in stärkerem Grade, mehr, Hor.: novit me valdius ipso, Hor.: valdissime diligere, Sen. de brev. vit. 8 ...
percussor , ōris, m. (percutio), der Verwunder, Erleger, a) eines Tieres, vulneratus percussorem novit, wenn er (der Löwe) eine Wunde bekommen hat, merkt er sich den Verwunder (Täter), Plin. 8, 51. – ...
1. lābor , lāpsus sum, lābī (vgl. griech. ὀ ... ... – homini nequam lapso et ut allevaretur roganti, ›Tollat te‹, inquit, ›qui novit‹, Quint. – 2) übtr.: straucheln, a) = ...
traho , trāxī, tractum, ere (vielleicht aus *dhragho zu ... ... Ov.: traherent cum sera crepuscula noctem, gleichs. sich folgen ließen, Ov.: novit quae mox ventura trahantur, herannaht, Verg. B) an sich ...
fūmigo , āvī, ātum, āre (fumus u. ago), I ... ... . Bern. Verg. georg. 4, 241: gegen dämonische Einflüsse, ille bene novit fumigare, Augustin. serm. app. 279, 4. – II) tr.: 1 ...
lātūra , ae, f. (fero), I) = φορὰ εργάτου ( ... ... laturam fecissent, Sen. apoc. 14, 3 (nach Büchelers Vermutung): u. novit laturas Dasius numerare, Mart. 2, 52, 1 cod. Edinb.: dum ( ...
1. prae-scio , īvī u. iī, ītum, īre, ... ... : angit praescitus ducti quos terminus aevi, Alcim. Avit. poëm. 2, 318: novit praescitos, die Vorhergekannten, Augustin. tract. in evang. Ioann. 45, ...
nātūrālis , e (natura), I) zur Geburt gehörig, ... ... dem nicht Natürlichen, Cic. top. 69: sapiens causas naturalium et quaerit et novit, Sen. ep. 88, 26. – 3) die Natur betreffend, ...