2. nympha (in Inschr. auch nymfa, numfa), ae, f. u. nymphē , ēs, f. (νύμφη), die Nymphe, Plur. nymphae, die Nymphen, I) eig., Naturgottheiten ...
1. nympha , ae, f. (νύμφη), eig. die Verhüllte (s. nūbo), I) die Braut = neuvermählte Ehefrau, lat. nupta, Ov.; vgl. Weber (Corpus ...
Nixe , nympha.
numfa , s. 2. nympha.
Nymphe , nympha (im allg.). – Nereis (Meernymphe). – Oreas (Bergnymphe). – Dryas u. Hamadryas (Baum-, Waldnymphe). – Naïs u. Naïas (Flußnymphe).
vēnātus , ūs, m. (venor), I) das Jagen ... ... Plin.: primi elephantorum venatus, Plin.: meis venatibus dona auxi, Verg.: nympha non venatibus apta, Ov.: illa Romuli proles assiduis venatibus exercitata, Colum.: venatu ...
Sēbēthos (Sēbētos), ī, m., ein Flüßchen in Kampanien bei ... ... . – Dav. Sēbēthis (Sēbētis), idis, f., sebethisch, nympha, Verg.: lympha, der Fluß Sebetbis, Colum. poët.
2. Puppe , die, eines Insekts, nympha.
Meerküste , ora maritima. – Meernymphe , nympha marina. – Meerrettich , armoracĭa. – Meersalz , salmarinus. – Meerschaum , *terra a maris spuma nominata.
nymphālis , e (nympha), zur Quelle gehörig, Quell-, aqua, Th. Prisc. 4, 1.
nymphigena , ae, f. (nympha und gigno), der Nymphensohn, von Achilles, Anthol. Lat. 177, 3 (639, 3).
Waldnymphe , nympha silvae. – Waldpaß , s. Gebirgspaß. – Waldpflanze , herba silvestribus locis nascens. – Waldschlucht , saltus.
Wassernixe , nympha.
fero , tulī, lātum, ferre ( altindisch bhárati, trägt, ... ... , sich nicht widersetzen, Ter. – m. folg. Infin., servo nubere nympha tuli, Ov. her. 5, 12. – m. folg. Acc. ...
1. creo , āvī, ātum, āre (vgl. cresco, ... ... me creat... Babylonius Horos, Prop. – v. der Mutter, Dryope quem nympha crearat, Verg.: gnatos tuos creavit, Inscr.: pueris beata creandis uxor, Hor.: ...
Pēnēus u. - ēos , ī, m. (Πη ... ... idis, f., penëisch, unda, Wasser des Flusses Peneus, Ov.: nympha, Daphne, Ov. – B) Pēnēius , a, um, ...
Oebalus , ī, m. (Οἴβαλος ... ... idis, f., von Öbalus herrührend, öbalisch, a) spartanisch, nympha, Helena, Ov. – b) sabinisch, weil die Sabiner ...
Sagaris , Akk. im, Abl. ī, m. ... ... . – Dav.: A) Sagarītis , idis, f., sagaritisch, nympha, in die sich Attis verliebte, Ov. fast. 4, 229. – ...
lūbricus , a, um (zu gotisch sliupan, schleichen, ahd ... ... 21. – m. Infin., flore capi iuvenem primaevo lubrica mentem nympha, nur zu geneigt, Sil. 5, 18.
im-probus , a, um (in u. probus), I) ... ... , schamlos, unverschämt, Siren, Hor.: facies, Quint.: m. Genet., nympha improba conubii, eine lüsterne, Stat. Theb. 7, 300. – c ...
Buchempfehlung
Inspiriert von den Kupferstichen von Jacques Callot schreibt E. T. A. Hoffmann die Geschichte des wenig talentierten Schauspielers Giglio der die seltsame Prinzessin Brambilla zu lieben glaubt.
110 Seiten, 4.40 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro