patruus , ī, m. (pater), des Vaters Bruder, der Oheim ... ... Neffen zu sein pflegen), Cic. u. Hor. – Dav. patruus , a, um, dem Vatersbruder gehörig, des Oheims, lingua, ...
avus (archaist. avos), ī, m., der ... ... Großvater, pater, avos, proavos, abavos, atavos, tritavos, Plaut.: pater, patruus, avus, proavus, atavus, Cic.: avi mater, Varr. LL.: huius avus ...
avunculus (archaist. avonculus), ī, m. (Demin. v ... ... , I) der Oheim als der Mutter Bruder (hingegen patruus der Oheim als des Vaters Bruder), Megadorus avunculus, Plaut.: av. tuus ...
patruēlis , e (patruus), I) von des Vaters Bruder abstammend (Ggstz. matruelis), fratres patroeles u. sorores patrueles, Geschwisterkinder, Bruderssöhne, Bruderstöchter ICt. – frater patruelis, Cic. u. bl. patruelis, Suet., des Vaters Bruderssohn, ...
herniōsus , a, um (hernia), einen Bruch habend, patruus, Verg. catal. 5, 39. Vulg. Levit. 21, 20. Marc. Emp. 33. Porphyr. Hor. sat. 1, 1, 105: Nbf. hirniosus, κηλήτης, Gloss. II, ...
Großoheim , I) von väterlicher Seite: patruus magnus (Bruder des Großvaters, ICt.). – II) von mütterlicher Seite: avunculus magnus.
ab-patruus , ī, m. (= avi patruus), der Bruder des Ururgroßvaters (abavi), ICt.
per-tristis , e, I) sehr traurig, carmen, Cic. poët. de div. 1, 14. – II) übtr., sehr (recht) finster, quidam patruus, Cic. Cael. 25.
prō-patruus , ī, m., der Urgroßoheim, ICt.
Oheim, Ohm , I) Vatersbruder: patruus. – II) Mutterbruder: avunculus.
Sittenmaler , morum vitiorumque publico rum descriptor. – Sittenprediger , ... ... probitas, integritas. – Sittenrichter , censor. – ein strenger S., patruus (ein Oheim, sprichw.): ein tadelnder S., censor castigatorque (z.B ...
Vatersbruder , patruus. – Vaterschaft; z.B. er leugnet die V., patrem se esse negat.
Stiefschwester , soror ex noverca suscepta. – Ist es übh. = Halbschwester, s. d. – Stiefsohn , privignus. – Stieftochter , privigna. – Stiefvater , vitrĭcus. – er ist ein wahrer St., est pertristis patruus.
πάτρως , ὁ , gen . ωος und ω , ... ... . bloß nach der dritten Decl., = πατροκασίγνητος , Vaters Bruder, Oheim, patruus; Her . 2, 133; πάτρῳ , 6, 103; πάτρων , ...
1. nepōs , ōtis, m. (altindisch nápāt), das ... ... verschwenderischer Mensch, ein Verschwender, Schwelger, als Ggstz. zu patruus (hingegen ganeo, der Besucher liederlicher Häuser, Wüstling), Cic. Quinct. ...
Bruder , frater (auch in der weitern Bed. des Wortes ... ... B. (in der Anrede), bl. frater. – des Vaters B., patruus: des Großvaters B., patruus magnus: der Mutter B., avunculus; matris frater: der Großmutter B., ...
ē-bullio , īvī u. iī, īre, I) v. ... ... 3 u. 62, 10: u. so absol., o si ebulliat patruus, Pers. 2, 10. – B) mit etw. den Mund ...
cōnspicuus , a, um (conspicio), in die Augen fallend, ... ... (wodurch?), conspicuus formā, Tac.: conspicui fulgore galearum, Frontin.: pater et patruus illustri laude c., Plin. ep.: mensa non varietate macularum conspicua, Sen.: ...
obiūrgātor , ōris, m. (obiurgo), der Schelter, Tadler ... ... Plur., obiurgatores improbi, Cic.: obiurgatores suos convincere, Cic. – attrib., patruus obi., Apul. flor. 16. p. 20, 19 Kr.
Buchempfehlung
Die keusche Olympia wendet sich ab von dem allzu ungestümen jungen Spanier Cardenio, der wiederum tröstet sich mit der leichter zu habenden Celinde, nachdem er ihren Liebhaber aus dem Wege räumt. Doch erträgt er nicht, dass Olympia auf Lysanders Werben eingeht und beschließt, sich an ihm zu rächen. Verhängnisvoll und leidenschaftlich kommt alles ganz anders. Ungewöhnlich für die Zeit läßt Gryphius Figuren niederen Standes auftreten und bedient sich einer eher volkstümlichen Sprache. »Cardenio und Celinde« sind in diesem Sinne Vorläufer des »bürgerlichen Trauerspiels«.
68 Seiten, 4.80 Euro