per-iūrus , a, um (per u. ius), I) eidbrüchig, meineidig, subst., der Meineidige, verb. periurus et mendax, Cic. u.a.: leno periurissimus, Cic. – II) ...
Meineid , periurium. – perfidum sacramentum. – einen M. schwören ... ... : einen förmlichen M. schwören, verbis conceptis peierare. – meineidig , periurus. – perfidus, Adv. perfide (treulos übh.). – m. handeln, ...
periūrium , iī, n. (periurus), der falsche Eid, der Meineid, Catull., Cic. u.a.: periurio se obstringere, Liv. – meton., Graia periuria, die treulose Schar der Griechen, Sil. 17, 425. – ...
gēns , gentis, f. (geno, alte Form v. gigno ... ... (zu der die Scipiones, Lentuli u.a. gehörten), Liv.: qui quamvis periurus, sine gente, von niederem Stande, Hor.: patricii maiorum et minorum gentium ...
quam-vīs , Adv. u. Coni., wie du willst ... ... sat. 2, 5, 15): quamvis patrem suum numquam viderat, Cic.: qui quamvis periurus erit, Hor.: qu. carebat nomine, Nep.: qu. perveneras, Liv. – ...