puerulus , ī, m. (Demin. v. puer), ... ... Knäblein, Servius Tullius, etiamtum puerulus, Val. Max. 1, 6, 1: pueruli sui nimio amore correptus, Val. Max. 8, 1. damn. 8: puerulus ille Sicinius Pudens, Apul. apol. 41 ...
1. pullus , a, um (v. puellus, dem Deminut. von puer = puerulus, wahrsch. mit verlängerter erster Silbe), jung, I) adi.: meus pullus passer, Plaut. Cas. 138: pullus filius asinae subiugalis, Hieron. epist. ...
Bursche , puer, kleiner, puerulus (im allg., auch für Bedienter). – adulescentulus (angehender Jüngling). – homo (Mensch = Mann, Diener, auch verächtl). – alumnus. discipulus (Lehrling). – famulus (Bedienter). – *civis academicus ...
puellus , ī, m. (zsgz. aus puerulus), das Knäbchen, Enn., Lucr., Plaut. fr. u.a.; vgl. Suet. Cal. 8, 3.
Bübchen , puerulus. puer pusillus. pusio (kleiner Knabe übh.). – pupulus. pupus (als Liebkosungswort).
Knäbchen , puerulus. pusio. pupus. pupulus (kleiner Knabe). – infans puer (ganz junges männliches Kind). – ein Knäbchen von zwei, drei Jahren, bimulus, trimulus: ganz junge Knäbchen, pueri infantes minutuli.
Bürschchen , puerulus (sowohl = kleiner Knabe, Diener, Sohn; als spöttisch = seines, geschniegeltes Herrchen). – adulescentulus (angehender Jüngling).