entseelt , exanimatus, in Prosa seit Livius auch exanimis od. exanimus (leblos). – mortuus (gestorben).
tot , I) eig.: mortuus (gestorben). – exanimis. exanimus (entseelt). – exsanguis (ohne Blut, erblaßt). – inanimus (von Natur ohne Leben, unbelebt, Ggstz. animal). – vitā et sensu carens (von Natur ohne Leben u. ...
atemlos , anhelans (keuchend). – exanimatus. exanimis (fast entseelt, ganz entkräftet, vom Laufen, vom Schrecken etc.). – a. werden, exanimari: sich a. laufen, cursu exanimari.
exanimis , e u. (gew.) exanimus , a, um ... ... u. anima), eig. atemlos, dah. I) entseelt, leblos, tot, α) Form -is ( im Plur. ...
in-animis , e (in u. anima), I) ... ... venti, Apul. met. 1, 3. – II) leblos, gefühllos, fast entseelt, v. Pers., Apul. met. 1, 14 u. ...
exanimālis , e, I) aktiv = das Leben raubend, tödlich, curae, Plaut. rud. 221. – II) passiv = beinahe des Lebens beraubt, entseelt, Plaut. Bacch. 848.
ἔκ-πνοος , 1) aushauchend, ausathmend, Hippocr .; μύρων , nach Salben duftend, Posidipp. Ath . XIII, 596 c. – 2) athemlos, entseelt, γίνεται Strab . XVI
ψῡχο-λιπής , ές , von der Seele verlassen, entseelt, seelenlos, δύναμις Ep. ad . 273 ( Plan . 266), u. a. Sp .
außer , I) außerhalb: extra mit Akk. – au. ... ... außer sich kommen , perturbari. conturbari (bestürzt werden); exanimari (beinahe entseelt werden, vor Furcht, metu). – außer sich bringen , perturbare. ...
vacuus , a, um, leer, ledig, entblößt, frei, ... ... vacuus, Sall.: Romana urbs v. annonae, Claud. Mam.: iam animae vacuus, entseelt, Apul. – b) subst., vacuum, ī, n., der ...
leblos , I) was kein Leben hat von Natur: inanimus ... ... exanimatus od. (in Prosa seit Livius) exanimus od. exanimis (entseelt). – exsanguis (ohne Blut, erblaßt. tot). – mortuus. exstinctus ...
2. geraten , I) vonstatten geben, gelingen: a) v. ... ... (in heftiges Staunen geraten); conturbari. perturbari (bestürzt werden); exanimari (beinahe entseelt werden, z.B. vor Furcht, metu). – in Feindschaft mit jmd ...