flōridus , a, um (flos) = ἀνθηρός, mit Blüten od. ... ... Quint.: Demetrius est floridior, Cic. – β) lieblich duftend, ille floridus tui sermonis adflatus, Auson. epist. 17. p. 177, 7 Schenkl. ...
dunkel , I) eig., nicht von heller Farbe etc.: fuscus ... ... vom Klange = dumpf, Ggstz. candidus). – austerus (düster, Ggstz. floridus, z.B. color). – niger (dunkelfarbig, -grün, schwarz, ...
blühend , florens (eig. u. uneig.). – floridus (mit Blüten od. Blumen überstreut, blumenreich; dah. uneig. v. der Rede). – laetus (eine reiche Fülle zeigend, von der b. Schreibart u. von dem, der sie hat). ...
flōridē , Adv. (floridus), blühend, glänzend, prächtig, fl. depicta vestis, Apul. met. 11, 24: ecclesia multo clarius ac floridius enituit, Lact. de mort. pers. 3, 4.
flōridulus , a, um (Demin. von floridus), hübsch blühend, ore floridulo nitens, Catull. 61, 193.
Blumenstock , floris frutex (der Strauch). – flores ... ... tempus florum. – zur B., herbis florentibus. – blumig , floridus (blumenreich, auch uneig. von der Schreibart). – floribus vestitus (eig ...
austērus , a, um, Adi. m. Compar. u. ... ... c) der Farbe nach, nicht munter, dunkel (Ggstz. floridus), color, Plin. 35, 30: u. prägn., pictor austerior colore, ...