substantīvus , a, um (substantia), selbständig, für sich selbst bestehen könnend, res, Tert. adv. Prax. 26 u.a.: verbum, das Verbum sum als selbständiges Prädikat, Prisc. 8. 51.
īn-substantīvus , a, um, wesenlos, Ambros. hexaëm. 1, 2, 7 u.a. Eccl.
substantīvālis , e (substantivus) = substantialis, Tert. adv. Valent. 27.