[123] In einer Tabelle liesse sich alles dergestalt abfassen. Und ich bitte wer sich nicht zuvor in solche Ordnung einlässet / der bleibe nur davon / und vermenge sich nicht mit dem Büchermachen.
[123] JACTANTIÆ, cujus impræsentiarum consideratio reqviritur, observanda.
DEFINITIO. Jactantia est deprædicatio propriæ præstantia in excessu peccans, ac propositam sibi habens utilem aliorum amicitiã.
DIVISIO
respectu Subjeti, s. hominis jactabundi, qvi esse solet
Eruditus
Miles
Mercator
Oeconomus etc.
respectu Objecti personalis s. hominis qvem decipere conamur. & vero decipimus.
Superiorem,
Æqvalem,
Inferiorem.
Et ex ejusmodi Personis
Publicam vel privatam.
Virum vel Fœminam. etc.
[124] respectu Objecti realis s. rei qvam jactamus: qvæ vel est.
Eruditio,
Prudentia,
Nobilitas,
Opulentia,
Amicorum copia,
Honor,
Res gestæ.
Imo apud malos, audacia & occasio peccandi.
respectu Formæ s. Excessus.
Aliqui minus excendunt, qvi magis jactãt ea qvæ minus adsunt.
Aliqvi magis excedunt qvi mentiendojactãt qva planè absunt
respectu Modi, cujus interventu excedimus.
Aliqvi suis verbis se magnifaciunt.
Aliqvi subornant debuccinatores.
Aliqvi vel editis libellis vel ostensis Adulatorum epistolis tentant honoris aucupium.
Pertinet huc fallacia, sub virtutum larva qvodvis flagitium vel excusans, velprobans
[125] respectu Finis s. Amicitiæ utilis.
Aliqvi cupiunt promoveri.
Aliqvi post acqvisitam promotionem altius extolli.
Aliqvos vel delicatum prandium, vel accidens qvoddam lucellum allicit.
MEDICINA.
ANTECEDENS qvæ morbi naturam aperit his regulis
1. Jactantia reportat ludibrium eorum, qvi deprehendunt vanitatem.
2. Reportat odium eorum, qvi suam præstantiam intelligunt impugnari.
3. Reportat periculum & damnum, erumpentibus odiis: nec tamen meretur commiserationem, commune alioqvi miseriæ solatium.
CONSEQVENS, quæ expellendi morbi, restituendæq; sanitatis media suppediat, qvæ sunt Generalia.
[126] 1. Omnia sunt dona Naturæ & Fortunæ, seu ut Philosophus Christian 9 loqvitur, dona Dei: cur igitur ea jactemus tanqvam nostra?
2. Fudamentum jactantiæ vel vanitas est vel mendacium: cur igitur nostram fortunam credamus rei minus constanti?
3. Vivimus in statu imperfecto: Qvamobrem siqvis nimiam sibi tribuat perfectionem, simplicitatis arguitur qvæ ulterius pergere nititur, qvam pemittit conditio humana.
Specialia
Qvæ diriguntur ad singulas Circumstantias actionum & Personarum. e.g. Cur jactabundus es in Aulâ, siqvidem Aulici superbis delectantur maximè, qvod proximum habent gradum ad statum Morionis? Cur jactabundus es Doctor apud tuos Auditores, cunc[127] isti ad annos discretionis progressi, tuam execraturi sint vanitatem? etc.
Buchempfehlung
Die 1897 entstandene Komödie ließ Arthur Schnitzler 1900 in einer auf 200 Exemplare begrenzten Privatauflage drucken, das öffentliche Erscheinen hielt er für vorläufig ausgeschlossen. Und in der Tat verursachte die Uraufführung, die 1920 auf Drängen von Max Reinhardt im Berliner Kleinen Schauspielhaus stattfand, den größten Theaterskandal des 20. Jahrhunderts. Es kam zu öffentlichen Krawallen und zum Prozess gegen die Schauspieler. Schnitzler untersagte weitere Aufführungen und erst nach dem Tode seines Sohnes und Erben Heinrich kam das Stück 1982 wieder auf die Bühne. Der Reigen besteht aus zehn aneinander gereihten Dialogen zwischen einer Frau und einem Mann, die jeweils mit ihrer sexuellen Vereinigung schließen. Für den nächsten Dialog wird ein Partner ausgetauscht indem die verbleibende Figur der neuen die Hand reicht. So entsteht ein Reigen durch die gesamte Gesellschaft, der sich schließt als die letzte Figur mit der ersten in Kontakt tritt.
62 Seiten, 3.80 Euro