cūma , s. cȳma.
... 956;αιος), kumäisch, urbs, Kumä, Verg.: antrum, Sil.: Sibylla ... ... Varro fr.; vgl. fictaque Cumanā lubrica terra rotā, kumanische irdene Gefäße, Tibull.: u. ... ... , ī, n., α) das kumanische Gebiet, das Kumanische, in Cumano, Plin. – β) ein dem Cicero ...
... I) eig.: tempus a bruma ad brumam, cum sol redit, vocatur annus, Varr. LL ... ... solis accessus discessusque solstitiis brumisque cognosci, Cic.: ante brumam, Cic.: sub bruma, Caes.: brumā (zur Zeit der W ... ... . = das Jahr, per quinquagenas brumas, Manil.: ante brumas triginta, Mart.
cauma , atis, n. (καῦμα), die Hitze, Vulg. Iob 30, 30. – Nbf. cauma, ae, f., Anon. Ravenn. 3, 3. p. 136, 16. ...
glūma , ae, f. (st. glubma v. glubo, s. Paul. ex Fest. 98, 8), die Hülfe, der Balg des Getreides, Varro r. r. 1, 48, 1 u. ...
cumma (gumma), n. (spät. Nbf. von cummi, gummi), Gummi, Pallad. 11, 12, 6 zw. ( al. gummi).
grūma , s. grōma.
gumma , s. cumma.
cucuma (cuccuma), ae, f. (aus *cocuma zu coquo), I) ... ... (noch j. ital. la cucuma), Petron. 135, 4. Marcian. dig. 48, 8, 1. § 3 (wo Mommsen cuccuma). – II) der einfache Badekessel (Ggstz. ...
cicuma , ae, f. (κικυμίς), die ... ... Coroll. b. Festus p. 381, 1 M. – Nbf. caecuma, Gloss. IV, 217, 5 u. ö.
cheuma , atis, n. (χεῦμα), das Ausgießen, der Ausguß, Plaut. Poen. 701 G. (wo heterokl. Abl. Plur. cheumatis).
aeruma (aerima), n. pl. (aes), ehernes Gefäß, Kessel, Paul. ex Fest. 26, 1.
1. decuma , s. 1. decimus.
2. Decuma , s. 2. Decima.
Auxuma , s. Uxama.
celeuma , atis, n. (κέλευμ ... ... 25, 30; 48, 33; 51, 14. – / Nbf. celeuma, ae, f. Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 423 (wo Abl. celeumā).
fūmātor , ōris, m. (fumo), I) der Weinräucherer, Corp. inscr. Lat. 9, 60*. – II) der Windmacher = Betrüger, Acro Hor. ep. 1, 2, 28.
fūmātio , ōnis, f. (fumo), die Beräucherung, Plur. bei Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 136 u. 5, 10, 119.
dūmālis , e (dumus), strauchartig = struppig, setae, Mart. Cap. 4. § 329.
caecuma , s. cicuma.
Buchempfehlung
Schnitzlers erster Roman galt seinen Zeitgenossen als skandalöse Indiskretion über das Wiener Gesellschaftsleben. Die Geschichte des Baron Georg von Wergenthin und der aus kleinbürgerlichem Milieu stammenden Anna Rosner zeichnet ein differenziertes, beziehungsreich gespiegeltes Bild der Belle Époque. Der Weg ins Freie ist einerseits Georgs zielloser Wunsch nach Freiheit von Verantwortung gegenüber Anna und andererseits die Frage des gesellschaftlichen Aufbruchs in das 20. Jahrhundert.
286 Seiten, 12.80 Euro