pecorōsus , a, um (pecus, oris), reich an Vieh, Palatia, Prop.: ver, Stat.: Arcadia, Serv. Vgl. Savaro Sidon. epist. 2, 2 extr. p. 120.
decorōsus , a, um (decus), zierlich, schön, Ps. Augustin. serm. 51, 1. Ambros. de Tob. 7 u.a. (Sen. ep. 93, 10 jetzt ponderosi).
iecorōsus , a, um (iecur), leberkrank, Sidon. epist. 5, 14, 1. Cael. Aur. de morb. chron. 3, 4, 49 sqq.
dēdecorōsē , Adv. (dedecorosus), verunehrend, entehrend, Aur. Vict. epit. 5, 8. Vet. schol. ad Hor. sat. 1, 3, 45.
stercorōsus , a, um (stercus), I) gut gedüngt, ... ... solum, Colum.: locus stercorosissimus, Cato: sterc. herbae, durch Mist gezogene, Colum. – ... ... kotig, aqua, Colum. 8, 3, 8: ut omne immundum stercorosumque litoribus impingat, Sen. nat. qu. ...
dēdecorōsus , a, um, Adi. m. Compar. u. Superl. (dedecus), entehrend, Firm. math. 3, 7, 10. Aur. Vict. epit. 39, 7 u. Eccl.: Compar., Hieron. in Isai. 58, 10. ...
bāsio , āvī, ātum, āre, zärtlich küssen, alqm, Catull. u. Mart.: mellitos oculos alcis, Catull.: pedes decoros puellae, Apul.: alqm non numquam, Apul.: alqm semel iterumque u. ...
acoron od. -um , ī, n. (ἄκορον) u. acoros , ī, f. (ἄκορος), eine perennierende Wasserpflanze mit würziger, genießbarer Wurzel, unser Kalmus (Acorus Calamus ...
Phyllos , ī, f. (Φύλλος), ... ... Stadt in der thessal. Landschaft Thessaliotis, nördlich von Metropolis, beim h. Petrino, pecorosa, Stat. Theb. 4, 45. – Dav. Phyllēius , a, ...
pecūliōsus , a, um (peculium), viel Sondergut habend, servus, Plaut. rud. 112. Augustin. in psalm. 38, 12: ager pecorosus in pascuis, peculiosus in pastoribus, Sidon. epist. 2, 2, 19.
προ-ηγορέω , ein προήγορος sein, für Andere sprechen, vertheidigen; τινός , Xen. An . 5, 5, 7 Hell . 2, 2, 22; auch τινί , Plut. Brut . 6.
σαφ-ηγορίς , ίδος, ἡ (bes. poet. fem . zu σαφήγορος ), deutlich, wahrhaft sprechend, von der Sibylle,
εὐ-πρός-ρητος , = εὐπροςήγορος , Poll . 5, 138.
κατ-εν-τευκτής , ὁ , der Ankläger, VLL. κατήγορος .
εὐ-παρ-ηγόρητος u. εὐπαρήγορος , leicht zu trösten, Phalaris ep . 55 u. Sp .
μῑσο-προς-ήγορος , = ἀπροςήγορος , Poll . 5, 138.
2. do , dedī, datum, dare (altind. dádā-ti ... ... nullos audet dare corpore motus, wagt nicht sich zu rühren, Ov.: haud indecoros motus more Tusco dabant, Liv.: longos dat corpore tortus, krümmt sich in ...
mōtus , ūs, m. (moveo), die Bewegung, ... ... motu capitis furentes, Quint. – von den pantomimischen Bewegungen der Tanzenden, haud indecoros motus more Tusco dare, Liv.: histrionicis motibus sinuati corporis saltus, Ambros.: ...
Buchempfehlung
Der in einen Esel verwandelte Lucius erzählt von seinen Irrfahrten, die ihn in absonderliche erotische Abenteuer mit einfachen Zofen und vornehmen Mädchen stürzen. Er trifft auf grobe Sadisten und homoerotische Priester, auf Transvestiten und Flagellanten. Verfällt einer adeligen Sodomitin und landet schließlich aus Scham über die öffentliche Kopulation allein am Strand von Korinth wo ihm die Göttin Isis erscheint und seine Rückverwandlung betreibt. Der vielschichtige Roman parodiert die Homer'sche Odyssee in burlesk-komischer Art und Weise.
196 Seiten, 9.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro