Seminar , *seminarium ludi magistrorum.
sēminālis , e (semen), zum Samen gehörig, I ... ... . 24. – subst., sēminālia, ium, n., die Saat, Tert. adv. ... ... : venae, Lact. de opif. dei 12, 2. – Adv. sēmināliter , Augustin. gen. ad litt. 4 ...
sēminātor , ōris, m. (semino), der Säer, ... ... Urheber, qui est versus omnium seminator malorum, dieser Vers enthält alles Unheils Keime, Cic. de nat. deor. 3, 66: tamquam fallaciae seminatores, Lact. 5, 2, 17: inimicus ille seminator, ...
sēminātio , ōnis, f. (semino), die Befruchtung, Zeugung, Varro r. r. 2, 6, 3. Ambros. de Noë 29. § 107 u.a. Eccl.
sēminānis , e (semi u. inanis), halbleer, nur halbvoll, orbis, Plin. 2, 80.
sēminārius , a, um (semen), zum Samen gehörig, ... ... inscr. Lat. 14, 2850. – B) sēminārium, iī, n., die Baumschule, Pflanzschule, Scriptt. r. r. u.a. – bildl., equites, seminarium senatus, Liv.: sem. ...
sēminārium , iī, n., s. sēminārius.
dissēminātio , ōnis, f. (dissemino), das Aussäen, übtr., die ... ... huius blasphemiae, Hieron. Isai. 5, 18, 2 extr.: Plur., malevolorum disseminationes, Apul. met. 11, 30.
dissēminātor , ōris, m. (dissemino), der Ausstreuer, Verbreiter, disseminatores incontinentiae, Ambros. in psalm. 36, 49. Vgl. Gloss. IV, 332, 37 ›disseminator, divulgator‹.
cōn-sēminālis , e, in vermischten Gattungen zusammengesät, Col. 12, 45, 6.
prōsēminātor , ōris, m. (prosemino), der Fortpflanzer, Tert. ad nat. 2, 13.
praesēminātio , ōnis, f. (praesemino), die noch unreife Leibesfrucht, der Embryo, Vitr. 2, 9, 1.
super-sēminātor , ōris, m. (supersemino), der darauf - od. dazusät, Tert. de anim. 16 extr.
... v. Menschen, alter decumo post mense nascetur puer quam seminatus est, Plaut. Amph. 482: v. Stier, sem. armenta, ... ... 4 u. 5: v. Pflanzen, viscum, quod non sua seminat arbos, Verg. Aen. 6, 206: nullius ...
... omnem terram nati sunt homines e terra, tamquam ex draconis alicuius dentibus proseminati, Lact. 6, 10, 19. – II) übtr., ... ... et diversis et in omnem partem diffusis disputationibus alius aliud apprehenderat, proseminatae sunt quasi familiae dissentientes inter se, Cic. ...
... K. des Guten, sunt ingeniis nostris semina innata virtutum). – igniculus, bes. im Plur. igniculi (Funken, Zündfunken, d.i. erster Anfang; verb. quasi virtutum igniculi et semina). – parva elementa u. bl. elementa, n. pl. ...
... .seminare; serere. – Früchte auf den Acker s., agrum seminare. – Uneig., Zwietracht unter die Bürger s., civiles discordias serere. – II) v. intr . seminare. serere (Samen in den Boden bringen). – semen spargere ( ...
Brut , fetus. suboles. progenies (v. allen Tieren, auch ... ... – pulli. pullities (v. Geflügel). – semen od. Plur. semina (v. Fischen). – die ruchlose B., stirps hominum sceleratorum.
sator , ōris, m. (v. sero, sevi etc.), ... ... ) der Säer, Pflanzer, Varro u. Colum.: omnium rerum seminator et sator est mundus, Cic. – personif. als Gottheit, ...
altor , ōris, m. (alo), der Ernährer, Pflegevater, Erhalter, omnium rerum seminator et sator et parens, ut ita dicam, atque educator et altor est mundus, Cic.: Iovis altores Curetes fuisse, Sall. fr.: gaudens altore recepto, Ov. ...
Buchempfehlung
Nach dem Vorbild von Abraham von Franckenberg und Daniel Czepko schreibt Angelus Silesius seine berühmten Epigramme, die er unter dem Titel »Cherubinischer Wandersmann« zusammenfasst und 1657 veröffentlicht. Das Unsagbare, den mystischen Weg zu Gott, in Worte zu fassen, ist das Anliegen seiner antithetisch pointierten Alexandriner Dichtung. »Ich bin so groß als Gott, er ist als ich so klein. Er kann nicht über mich, ich unter ihm nicht sein.«
242 Seiten, 11.80 Euro