erlogen , mentītus. ementītus. – fictus (erdichtet). – commenticius (aus der Luft gegriffen).
fictē , Adv. (fictus v. fingo), erlogen, zum Scheine, verb. ficte et simulate, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 4. § 13: ficte et fallaciter, Cic. de domo 77: ut caverem, ne cui suspicionem f ...
erlügen , mentiri; ementiri. – erlogen , s. bes.
angeblich , qui (quae, quod) dicitur, fertur, editur, perhibetur (sogenannt). – simulatus (erheuchelt). – mentitus (erlogen). – ein a. Edikt des Augustus, edictum, quod dicebatur Augusti: ...
begründet , certus (gewiß, an dessen Wahrheit man nicht zweifeln darf, Ggstz. incertus). – verus (wahr, nicht erlogen, Ggstz. fictus, falsus). – iustus (gerecht, z. B. ...
fictiōsus , a, um (fictus v. fingo), erdichtet, erlogen, nomen, Ps. Cypr. de aleat. 7.
heuchlerisch , a) v. Lebl.: simulatus (verstellt). – fictus (fälschlich angenommen, erlogen); auch verb. fictus et simulatus; fictus simulatusque. – Adv. simulate; ficte; verb. ficte et simulate. – b) v. Pers., s. ...
ēmentītīcius , a, um (ementior), erlogen, erdichtet, interpretationes, Hilar. in psalm. 125, 1: ementiticii et ficti dii, *Firm. de err. 17, 4 H.
έψευσμένως ( ψεύδομαι ), erlogen, irrig, falsch, dem ὀρϑῶς entggstzt, Plat. Legg . X, 897 a; vgl. Strab . I p. 63.
δια-ψευστός , erlogen; διαψευστῶς λέγειν τὸ ψεῦδος , wissentlich eine Lüge sagen, Stob .
δι-εψευσμένως , erlogen, fälschlich, M. Ant . 2, 17; stand auch sonst Strab . 1, 3, 1.
ἀ-κατά-ψευστος , nicht erlogen, Her . 4, 191.
fingo , fīnxī, fictum, ere ( altindisch dēgdhi, er bestreicht ... ... esse, falso utrumque, fingerent, Liv. – Partiz. fictus, erdichtet, erlogen, di, Cic.: vultus ficti simulatique, Cic.: ficta fabula, Cic.: ...
falsch , I) Adj. u. Adv.: ... ... . fallax et fucosus (z.B. merx). – mendax (lügenhaft = erlogen, nachgemacht, z.B. nuntius; bei Cicero verb. falsa et mendacia ...
mentior , tītus sum, tīrī ( von mens, wie partior ... ... 48, 10, 28. – oft Partic. mentītus, a, um = erlogen, erdichtet, vorgespiegelt, Plaut., Verg., Sen. rhet. u.a. ...
affektieren , I) v. tr.: simulare (erheucheln). – ... ... imitatione simulatus (durch Nachahmung erheuchelt). – imitatus (nachgeahmt). – mentitus (erlogen; alle diese im Ggstz. zu verus). – ascitus (von andern angenommen ...
com-minīscor , mentus sum, minīscī (vgl. memini, mens, ... ... – Partiz. commentus, a, um, passiv = ersonnen, erdichtet, erlogen, amicus, App. Caec. fr.: fraus, ICt.: gemitus ficti commenta ...
commentīcius , a, um (commentus, a, um), erdacht, ... ... . fabula, Cic. – b) im Ggstz. zum Wahren, erdichtet, erlogen (Ggstz. verus), res, Cic.: crimen, Cic.
ψευδής , ές , lügend, lügenhaft ; Il . 4, ... ... Ant . 653; Eur. Or . 1608 u. öfter; – pass. erlogen, falsch, unwahr; Her. 1, 117; οὐ ψευδῆ λέγω ...
Buchempfehlung
Die ältesten Texte der indischen Literatur aus dem zweiten bis siebten vorchristlichen Jahrhundert erregten großes Aufsehen als sie 1879 von Paul Deussen ins Deutsche übersetzt erschienen.
158 Seiten, 7.80 Euro
Buchempfehlung
Zwischen 1765 und 1785 geht ein Ruck durch die deutsche Literatur. Sehr junge Autoren lehnen sich auf gegen den belehrenden Charakter der - die damalige Geisteskultur beherrschenden - Aufklärung. Mit Fantasie und Gemütskraft stürmen und drängen sie gegen die Moralvorstellungen des Feudalsystems, setzen Gefühl vor Verstand und fordern die Selbstständigkeit des Originalgenies. Michael Holzinger hat sechs eindrucksvolle Erzählungen von wütenden, jungen Männern des 18. Jahrhunderts ausgewählt.
468 Seiten, 19.80 Euro