Verleumden

1. Verleumd vnd leug ohn alle Schew, allzeit ja etwas hafft dabey. – Petri, III, 12.

Dän.: Bagtal frit, der hanger jo altid noget ved. (Prov. dan., 44.)

Lat.: Calumniare audacter semper aliquid haeret. (Binder I, 399; Seybold, 62.)

Schwed.: Smäda fritt; det lodar ju något wed. (Grubb, 742.)


2. Verleumde den Nächsten nur getrost, er wird des Schandflecks nicht bald los. – Mathesy, I, 25b.


3. Verleumden ist zu Hoff ein gemein Kraut. – Petri, II, 567.


4. Wer nicht verleumdet werden kann, der ist fürwahr ein starker Mann.

Lat.: Plus compos tibi (sibi) sit quem nulla calumnia visit. (Reuterdahl, 774.)

Schwed.: Thaen kan best widh wandan som aengin hawer. (Reuterdahl, 774.)

Quelle:
Karl Friedrich Wilhelm Wander (Hrsg.): Deutsches Sprichwörter-Lexikon, Band 1. Leipzig 1867, Sp. 1561.
Lizenz:
Faksimiles:
Kategorien:
Ähnliche Einträge in anderen Lexika