|
[365] Hier, Moder! Hier is gor keen Tog;
hier achter schint de Sünn
grad as in'n Mai so warming noch,[365]
dat's noch nich lat – du weest dat doch,
wu girn ick buten bün.
Grad hier bi üns' oll Immenschur,
wenn'ck dor so sitt un denk
un't sümmst so dichting vör min Uhr,
dat stimmt so recht to min Natur –
dor stell man hen de Bänk!
De Kirch vörbi un Kirchhoff kann'ck
mi dor so wit ümsehn,
de grote Wisch un Schapdrift lank,
de heel deep Grund noch af un mank
de Hellbarg beid de Seen.
Denn ward mi gor to schön to Mot,
as wir keen Hoor mi krümmt –
ick denk denn gor nich an den Dod,
ick meen denn, all ward wedder got,
noch ihr de Winter kümmt.
Un wenn de Sünn denn deeper stiggt
un geiht to Rüst dor still,
denn ward mi as sonn Vagel licht,
de grad sin irst Swunkfeddern kriggt
un se versöken will.
Sünd dat de Kronen, Moder?
De Kronen, de dor tehn?
Furt is all lang de Adebor –
kik du! Mi is de Kopp so swor,
ick kann se so nich sehn.
Sünd dat de Kronen, Moder?
De Kronen, wat dort schrit?
Mi is, as röp een äben mal[366]
hoch ute Luft vun baben dal –
ick glöw, dat's all ehr Tit.
Sünd dat de Kronen, Moder?
Mi drömt verlägen Nacht,
wenn irst de Kron ehr Order kreg,
wat ok min Feewer af denn tög,
denn würr'ck noch bäter sacht.
Un wenn't de Kron is, Moder!
Böhr mi min'n Kopp to Hög,
ick will, ick möt dat sülm mit sehn,
wenn se dor hoch vörœwer tehn,
ick stürw, wu'ck dat nich seg.
Ach, Moder, Moder, gah nich furt
un lat mi nich alleen!
De gnäterswart oll Spenn de lurt
un rögt ehr langen Been.
Sühst nich? De gnäterswart oll Spenn –
dor löppt s' de Eck to Hög –
de kickt so nürig nah mi hen,
as wir'ck sonn arm lütt Fleeg.
Ach, Moder, Moder! Wenn du geihst,
denn schütt se glik heran
un sett't grad vör min Og mi meist
an't Hart ehr Fadens an.
Un mennigmal un mennigmal,
denn ward – denn is mi so,
as bögt ehr scharpen Tähn se dal
un bet un bet nu to.
[367]
Ach, Moder – Moder, gah nich furt
un lat mi nich alleen!
De gnäterswart oll Spenn de lurt
un rögt ehr langen Been!
Buchempfehlung
Der junge Chevalier des Grieux schlägt die vom Vater eingefädelte Karriere als Malteserritter aus und flüchtet mit Manon Lescaut, deren Eltern sie in ein Kloster verbannt hatten, kurzerhand nach Paris. Das junge Paar lebt von Luft und Liebe bis Manon Gefallen an einem anderen findet. Grieux kehrt reumütig in die Obhut seiner Eltern zurück und nimmt das Studium der Theologie auf. Bis er Manon wiedertrifft, ihr verzeiht, und erneut mit ihr durchbrennt. Geldsorgen und Manons Lebenswandel lassen Grieux zum Falschspieler werden, er wird verhaftet, Manon wieder untreu. Schließlich landen beide in Amerika und bauen sich ein neues Leben auf. Bis Manon... »Liebe! Liebe! wirst du es denn nie lernen, mit der Vernunft zusammenzugehen?« schüttelt der Polizist den Kopf, als er Grieux festnimmt und beschreibt damit das zentrale Motiv des berühmten Romans von Antoine François Prévost d'Exiles.
142 Seiten, 8.80 Euro
Buchempfehlung
Zwischen 1765 und 1785 geht ein Ruck durch die deutsche Literatur. Sehr junge Autoren lehnen sich auf gegen den belehrenden Charakter der - die damalige Geisteskultur beherrschenden - Aufklärung. Mit Fantasie und Gemütskraft stürmen und drängen sie gegen die Moralvorstellungen des Feudalsystems, setzen Gefühl vor Verstand und fordern die Selbstständigkeit des Originalgenies. Michael Holzinger hat sechs eindrucksvolle Erzählungen von wütenden, jungen Männern des 18. Jahrhunderts ausgewählt.
468 Seiten, 19.80 Euro