Locken

1. Der ist leicht locken, der selber gern kommen will.

Schwed.: Han är god locka, som med wil hoppa. (Grubb, 521.)


2. Man lockt anders den Meisen vnnd anders den Krammetsvögeln. – Lehmann, 77, 38.


3. Man lockt vnd pfeifft dem vogel biss er gefangen ist (oder: biss er auff dem Kloben sitzt). – Lehmann, 89, 13.

Lat.: Fistula dulce canit, volucrem dum descipit auceps. (Cato.) (Binder II, 1154; Frohberg, 291; Philippi, I, 156; Schonheim, F, 11.)


*4. Er will uns damit locken, dass wir anbeissen sollen.

Die Italiener: Der Teufel will den Lucifer verführen. (Reinsberg IV, 49.)

Lat.: Viscus merus vestra est blanditia. (Plautus.) (Philippi, II, 257.)


[221]

*5. Er will uns damit locken.

Aus Luther's Erklärung zur Anrede im Vaterunser.

Quelle:
Karl Friedrich Wilhelm Wander (Hrsg.): Deutsches Sprichwörter-Lexikon, Band 5. Leipzig 1880, Sp. 1564.
Lizenz:
Faksimiles:
Kategorien: