Müssen

1. Es muss niemand müssen.


2. Es muss sein, und wenn der Teufel auf Stelzen ginge. (Nürtingen.)


3. Ich muss, sagt die Braut von Bessa. – Kirchhof, Wend Vnmuth; Hoefer, 79.


4. Maüten es en Düwelstwank. (Iserlohn.) – Woeste, 73, 202.


5. Mit Müssen kommt man fern. – Waldis, III, 76.


6. Mos äs mi wä: ich wäl net. (Siebenbürg.-sächs.) – Schuster, 749.


7. Möt wi denn, so lât uns denn, seggen de Dêrens, wenn se pissen gân. (Flensburg.) – Hoefer, 233.


8. Möten is Dwang. – Eichwald, 1331.


9. Mott geit äwer öck will nich.


10. Mötten hät de Düwel bedacht. (Waldeck.)


11. Muss es sein, so schick' dich drein. – Simrock, 7188.


12. Müssen ist ein Teufelsfrass.

Holl.: Moeten eten is een duivels-eten. – Moeten is dwang, en huilen is kinderen-zang. (Harrebomée, I, 186b u. 407a.)


13. Mutt ik, so mutt ik, säd Kasten (Christian) Stuhr, un schull de Brût küssen.


14. Was man thun muss, darumb sagt man einem nicht danck. – Lehmann, 935, 10.


15. Was man thun muss, das geschiht einem wehe. – Lehmann, 935, 8.


16. Was muss seyn, da schick dich drein. – Petri, II, 606; Lehmann, II, 835, 157.


17. Was seyn muss, das leyd. – Lehmann, II, 836, 170.


18. Was seyn muss, das thu willig. – Lehmann, II, 836, 171.


19. Wenn ick mutt, so mutt ick. – Schütze, III, 115.

Redensart, wenn man etwas ungern thut.


20. Wenn ich mûss, su bîn ich gezwungen. (Schles.) – Frommann, III, 412, 461.


21. Wer da mott; öss gezwunge. – Frischbier2, 2683.


22. Wer mott, dei mott; wer dênt, dei darf nich. (Alt-Pillau.)


23. Wer muss, hat keine Wahl. – Simrock, 7178; Eiselein, 458; Körte, 6405; Braun, I, 2824; Masson, 249.

In Luzern: Wer muss, het ke Welli.


*24. Wär het möten erdacht? – Schambach, II, 537.


[Zusätze und Ergänzungen]

25. Was einer muss, das thut er mit Verdruss.


Quelle:
Karl Friedrich Wilhelm Wander (Hrsg.): Deutsches Sprichwörter-Lexikon, Band 3. Leipzig 1873.
Lizenz:
Kategorien: